Migawki

Kopulacja, ciąża i poród, mleczność samic.

O zachowaniach samicy w czasie rui pisałem w poprzednim artykule. Ruja u samic trwa 5-6 dni a następnie stopniowo przechodzi w stan spokoju. Powtarza się ten cykl w odstępach 16 dniowych. Najłatwiejsze rozpoznanie rui to wygląd narządów płciowych. Na skutek dojrzewania pęcherzyków Graafa narządy rozwierają się i mają kolor ciemno różowy. Najlepsze efekty mają miejsce gdy do krycia dochodzi w okresie rui. Zawsze wkładamy samicę do klatki samca. Dobrym układem jest krycie młodej samicy przez starszego (doświadczonego) samca lub odwrotnie. Akt kopulacji trwa 3-5 minut. Skuteczny akt uznaje się gdy samiec przewraca się na bok z charakterystycznym piskiem. Można przeprowadzać tzw. krycie kontrolne czyli po 5 dniach wpuścić samicę do samca, jeżeli samica nie dopuszcza samca to znaczy, że krycie było skuteczne. Następną ruję samica ma w pierwszych dniach po wykocie i wówczas krycia są najbardziej skuteczne. Płodność samic zależna jest od cech dziedzicznych ale ważnymi czynnikami są: żywienie, stan fizjologiczny, oświetlenie i pora roku. Największą płodność królice mają wiosną; o około 8% większą niż latem i 11% niż jesienią oraz zimą.
Ciąża trwa u królic 31 dni. Przy miotach mniej licznych wykot może nastąpić później, a przy miotach bardzo licznych wcześniej. Rozpoznanie skutecznej ciąży możliwe jest w trzecim tygodniu. Pod koniec ciąży gruczoły mleczne są mocno nabrzmiałe i obserwujemy wyraźnie większy brzuch u samicy. 3-4 dni przed wykotem należy umieścić w klatce skrzynkę wykotową oraz zapewnić materiał do budowy gniazda. W razie występowania oznak budowy gniazda po 14-17 dniach można przyjąć, że ma miejsce ciąża urojona (rzekoma).
Poród u królików jest w zasadzie bezkonfliktowy. Trwa krótko a następuje nad ranem lub w nocy. Młode rodzą się ślepe, głuche, nieowłosione, bardzo wrażliwe na zimno i niedołężne.
Świetnie natomiast mają rozwinięty zmysł czucia i węchu oraz rozróżniają smak kwaśny i słodki. Masa ciała  noworodków wynosi 35-60 g, w zależności od wielkości miotu. Po 6-8 dniach następuje podwojenie masy a po 14 dniach młode ważą pięć razy więcej. W wieku 12-14 dni młode zaczynają widzieć, a po 3 tygodniach opuszczają gniazdo i samodzielnie zaczynają pobierać pokarm. U pierwiastek zdarza się, że miot jest porozrzucany po klatce. Należy wtedy próbować podrzucić młode do gniazda, a jeżeli nie przynosi to rezultatów  podrzucić innej karmiącej samicy. Po wykocie należy sprawdzić gniazdo (najlepiej pod nieobecność samicy). Młode powinny mieć gładką skórę, bez pofałdowań. Przy licznych miotach zachodzi obawa nie dokarmienia młodych. Gdy miot mamy zamiar przeznaczyć do celów hodowlanych, najrozsądniej jest pozostawić 6-8 królicząt. Właściwe karmienie i zdolność samicy zależy od jej kondycji i stanu odżywienia. Laktacja samic trwa wzrostowo trzy tygodnie a następnie zmniejsza się. Procesy te regulują się najlepiej u samic pokrytych (ciężarnych). Ilość produkowanego mleka zależy też od ilości wykotów. U pierworódek okres trwania laktacji jest krótszy, następnie wzrasta do siódmego wykotu i znowu maleje. Bardzo ważnym czynnikiem jest stosunek białka do energii w dawce żywieniowej samic. Powinien utrzymywać się w ilości 11,5-12,5 g białka na 100 kcal energii przemiennej. Nie powinno się podawać zbyt dużej ilości białka ponieważ samica go nie spożytkuje. Nie może zabraknąć w pokarmie samic karmiących włókna. Zapobiega ono zaburzeniom trawiennym i powinno mieć 11,5% udziału w dawce. Musimy zapewnić stały dostęp do wody. Na produkcję mleka wpływa też ilość młodych w miocie (im większy miot, tym więcej mleka). Właściwość procesów odkarmiania młodych kontrolujemy ważąc je w 21 dniu życia.

 
Satynowy
Autor: Wł. Klewin   
05.10.2008.
Historia królików satynowych sięga roku 1932, kiedy to w Stanach Zjednoczonych u hodowcy Waltera Hueya z Pendelton w stanie Kentucky pojawiły się w skutek pewnej mutacji w miocie hawan, króliki o niespotykanej dotąd okrywie włosowej. Zwierzęta z hodowli Hueya wyróżniały się niezwykle głębokim nie występującym u innych ras połyskiem oraz bardzo gęstą i delikatną okrywą. Po raz pierwszy wspomniany hodowca swoje króliki zaprezentował w roku 1934 na stanowej wystawie w Louisville, gdzie wzbudziły wielką sensację. Ze względu na wyjątkowość ich okrywy włosowej króliki satynowe początkowo próbowano wykorzystać do chowu masowego dla przemysłu futrzarskiego. Jednak malejące zainteresowanie tej branży skórkami króliczymi spowodowało, że rasa pozostała w rękach hodowców amatorów. Kolejny Amerykanin Price z Phoenix w Arizonie w celu zwiększenia użytkowości skrzyżował króliki satynowe z nowozelandzkim białym, który był w tym czasie najpopularniejszym królikiem w Stanach Zjednoczonych, hodowanym dla pozyskiwania mięsa. Efektem tych kojarzeń było uzyskanie w 1938 roku satynowego w barwie kości słoniowej (genetyczny albinos), który dzięki osobliwej strukturze włosów zyskał oryginalny żółty połysk. Jednak i ta wersja królika satynowego nie spotkała się z wielkim zainteresowaniem w chowie na szeroką skalę, tak więc od początku istnienia traktowana była jako rasa czysto amatorska, hodowana w celach sportowych. W roku 1946 założony został ogólnoamerykański klub hodowców królików satynowych o nazwie American Satin Rabbit Association. Pierwszy eksport królików tej rasy odbył się w roku 1947, kiedy to pierwsze sztuki w barwie kości słoniowej dotarły do Anglii, gdzie w krótkim czasie na ich bazie wyhodowano kolejne odmiany barwne. Następnym krajem europejskim, w którym królik satynowy zyskał duże grono miłośników były Niemcy (od 1973r). W hodowli rasa nie wymaga specjalnych warunków utrzymania, odznacza się dobrą plennością i wyjątkowo delikatnym mięsem. Dla utrzymania dobrej jakości okrywy włosowej hodowcy tej rasy zalecają dodawanie do karmy ziaren słonecznika lub siemie lniane. Królik satynowy w ostatnich latach w Europie coraz częściej i liczniej pojawia się na wystawach, dla przykładu na ostatniej europejskiej wystawie w Lipsku w grudniu 2006, prezentowanych było 483 sztuki tej rasy w czternastu odmianach barwnych. Również w rzadko spotykanej wersji miniaturowej – 26 sztuk w sześciu odmianach barwnych. Niemałą sensacją ostatnich lat było wyhodowanie w końcu lat 90 w Kanadzie angolów z okrywą włosową królika satynowego. W Czechach założony został coraz prężniej rozwijający się Klub Hodowców Królików Satynowych. W polskich hodowlach znajdują się tylko pojedyncze egzemplarze tych zwierząt w barwach: kości słoniowej, czerwonej i turyngskiej. W związku z otwarciem granic i częstszymi wyjazdami naszych hodowców na zagraniczne wystawy bardzo prawdopodobny jest i u nas wzrost populacji tej oryginalnej rasy w najbliższym czasie.

Opis rasy.

Rasa średnia, idealna masa ciała 3-4kg, maks. 4,3kg. Ciało średnio masywne, walcowate. Kończyny silne, średnio długie. Głowa u samców szeroka, szczególnie w partii czołowo-nosowej, u samic nieco mniejsza. Uszy mięsiste, dobrze owłosione, na końcach zaokrąglone. Długość uszu 10-11,5cm. Okrywa włosowa bardzo gęsta o długości 2,5-3cm. Dzięki osobliwej strukturze włosów wszystkie ich rodzaje , a więc podszyciowe, okrywowe i końcówkowe są wyraźnie zmniejszone (delikatniejsze) w odróżnieniu od ras normalnowłosych. Wszystkie rodzaje włosów charakteryzują się bardzo silnym, jedwabistym połyskiem. Królik satynowy może występować we wszystkich uznanych barwach, za wyjątkiem królików z rysunkiem klasycznym oraz japońskim. W każdym przypadku barwa okrywy, pazurków, oczu, podszycia i międzybarwy odpowiada kryteriom rasy normalnowłosej, od której dana odmiana pochodzi. Najczęściej występujące odmiany barwne to: kość słoniowa, czerwonooki, niebieskooki, czerwony, niebieski, hawana, czarny i Turyngski.

 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

22 Stycznia 2018
Poniedziałek
Imieniny obchodzą:
Anastazy, Dobromysł,
Gaudencjusz,
Gaudenty, Marta,
Wincenty
Do końca roku zostało 344 dni.
© 2018 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -