Migawki

Króliki- praca hodowlana cz.II


    Po dokonaniu kontroli użytkowości zwierząt i przeprowadzeniu selekcji hodowca musi dokonać doboru  par do rozpłodu. Zwierzęta gospodarskie ze względu na swoją poligamiczność nie są dosłownie dobierane parami lecz na jednego samca może przypadać kilka samic (przy zapładnianiu przez inseminację kilkanaście). Pary tworzą się u zwierząt monogamicznych, natomiast u królików „para” ma miejsce w momencie  pokrycia samicy przez określonego samca.
W stanie dzikim króliki rozmnażają się na zasadzie panmiksji czyli losowego doboru, w hodowli zaś musi to być przemyślana  praca obliczona na doskonalenie cech założonych przez hodowcę.
Króliki dobrane do rozpłodu mogą być homogeniczne lub heterogeniczne.
W pierwszym przypadku oba osobniki są do siebie genetycznie podobne i wcale nie muszą być spokrewnione. Mogą to być króliki, które od pokoleń były selekcjonowane na geny wytypowane przez hodowcę, a tym samym posiadające wiele genów identycznych. W przypadkach takich u potomstwa wzrastać będzie homozygotyczność i mioty będą bardziej wyrównane- mniejsza zmienność genetyczna niż u par heterogenicznych.
W hodowlach królików rasowych, gdzie zwraca się uwagę na wysoką wartość genetyczną populacji stada podstawowego większość jest wynikiem selekcji, a nie kojarzeń w pokrewieństwie. Jest to słuszne z tego względu, że potomstwo homozygotyczne w parach genów wyznaczających pożądane cechy fenotypowe będzie mogło być rodzicami następnych pokoleń zapewniając przekazywanie zakładanych cech swoim dzieciom.
Pary heterogeniczne powodują skutki odwrotne. Wprawdzie mioty ich cechują wyższe wartości genetyczne od doboru losowego, jednak potomstwo jest mniej wyrównane. W większości hodowli, gdzie nie prowadzi się pracy hodowlanej zjawiskiem codziennym jest dobór heterogenicznych par, gdzie samiec jako osobnik poddawany ostrzejszej selekcji posiada wyższą wartość genetyczną niż samica. W hodowlach takich nie prowadzi się też doborów krewniaczych.
W doborze par do rozpłodu musimy uwzględniać kryteria takie jak:
-    rasa,
-    pochodzenie,
-    wartość genetyczna,
-    wiek,
-    konstytucja organizmu,
-    genetyczne markery.
Kryteria te stosujemy po przeprowadzonych ocenach i selekcji, a więc po zatrzymaniu w ich wyniku osobników posiadających cechy fenotypowe i genotypowe preferowane przez hodowcę.
Dobór ze względu na rasę jest ważny, ponieważ hodowca musi podjąć decyzję czy zamierza hodować króliki w czystości rasy, czy dobierać osobniki różnych ras pod kątem użytkowości zwierząt. Osobiście jestem zwolennikiem hodowli w czystości rasy i pod tym kątem kieruję swoją hodowlą.
Kryterium pochodzenia królików musi być brane pod uwagę przy doborze do kojarzeń krewniaczych lub nie spokrewnionych.
Wartość genetyczna to bardzo ważne kryterium. Hodowca powinien szczególnie badać ten aspekt. Chcemy osiągnąć potomstwo lepsze pod względem cech preferowanych. Osobniki heterozygotyczne dadzą nam potomstwo różne, ponieważ nie wystąpi sumujące się działanie genów lub mogą zadziałać czynniki środowiskowe wpływające na inny od oczekiwanego wynik. W hodowli rasowej musimy dokładnie przyglądać się potomstwu i ich rodzicom by móc ocenić genotyp królików. Cechy fenotypowe mogą być mylące a wielu hodowców przekonało się, że po rekordzistach rodzicach otrzymywali mierne potomstwo.
Wiek rodziców jest ważny ze względu na podział jądra komórkowego powstającej gamety. U królików młodych i zbyt starych częściej występują zaburzenia podziałów komórek.
Konstytucja hodowlana to kryterium związane z przeżywalnością królików, z możliwością przetrwania w różnych warunkach inwentarskich nie zawsze prawidłowo przystosowanych dla hodowanych zwierząt. Należy w miarę możliwości dobierać pary wychowane w tych samych lub podobnych warunkach środowiskowych. Ich genotypy sprawdzone w danej hodowli mają szansę dać potomstwo równie dzielnie sprawujące się w tej hodowli.
Temat markerów genetycznych to proces dla naukowców i badaczy. Zainteresowanym mogę podpowiedzieć pewne możliwości rozwiązań, jednak praktycznie w hodowlach nie zalecałbym podejmowania prób.

Dobór par do rozpłodu to zagadnienie bardzo ważne. Jedną z ważniejszych spraw jest wartość genetyczna królików. Zły dobór lub dobieranie bezplanowe mogą doprowadzić do strat, gdyż brak obserwacji, selekcji może pogłębiać odwrotną od oczekiwanej wartość fenotypową stada. Naprawa popełnionych błędów jest pracochłonna i czasochłonna.
 
Hawana
Autor: Wł. Klewin   
05.10.2008.

HawanaPod koniec XIX wieku w holenderskim miasteczku Ingen u hodowcy o nazwisku Honders w miocie bezrasowych królików pojawiły się młode o niespotykanej w tamtym czasie barwie ciemno-brązowej (czekoladowej) z białymi plamami.
Dalszych prac nad utrwaleniem tej barwy podjęło się trzech uznanych hodowców: Van der Horst, J. Muysert i G. Jacobs. Do kolejnych kojarzeń używali m.in. królików rosyjskich. Po kilkuletniej selekcji, której celem było wyeliminowanie białych włosów z okrywy udało im się uzyskać jednobarwne ciemno-brązowe zwierzęta. Po raz pierwszy szerszej publiczności króliki zaprezentowane były na międzynarodowej wystawie w Paryżu w roku 1902.
    Początkowo rasa przyjęła nazwę „ingeński błyszczącooki” ze względu na charakterystyczną silnie błyszczącą źrenicę, znana była też jako „bever”.
Niezależnie od hodowców holenderskich, również Francuzi w tym samym czasie wyhodowali podobnego królika, który nazywany był królikiem bobrzym.
    W późniejszym czasie przyjęto zarówno w Holandii jak i we Francji wspólną nazwę- hawana, ze względu na podobieństwo barwy okrywy do barwy hawańskich cygar.
Obecnie hodowane w większości krajów hawany pochodzą od zwierząt powstałych w Holandii, za wyjątkiem Francji i Szwajcarii, gdzie w hodowlach występuje tzw. typ francuski hawan. Główną różnicą między obydwoma typami jest ich masa ciała. Typ holenderski jest przedstawicielem ras średnich, podczas gdy francuski jest rasą małą. Duży wkład w obecny wygląd rasy wnieśli Niemcy, u których hawany pojawiły się w 1906 roku z terenów Holandii, Francji i Szwajcarii. Od początku istnienia hawana cieszyła się dużym uznaniem wśród hodowców. Przyczyniła się też do powstania innych ras m.in. perłowy, alaska, marburski, liliowy, gouwenaar czy satynowy. Dała też początek oryginalnym odmianom barwnym w wielu innych rasach. Główną zaletą hawany jest jej dobra płodność (6-8 szt) w miocie, bardzo dobrze rozwinięty instynkt macierzyński u samic oraz zadawalające przyrosty masy ciała.
W hodowli dużą wagę przywiązuje się do barwy okrywy włosowej, która powinna być jednolicie ciemno-brązowa z silnym połyskiem.    W Polsce rasa przez wiele lat była mało znana, lecz widoczny jest obecnie wzrost zainteresowania jej hodowlą, czego dowodem jest coraz częstsze pojawianie się hawn na naszych wystawach.

 

Opis rasy
Rasa średnia. Idealna masa ciała 3,5-4,4 kg, maks. 4,5 kg, tułów krępy, walcowaty, głowa u samców krótka i szeroka, u samic nieco mniejsza, szyja bardzo krótka, kończyny silne, średnio długie, uszy mięsiste dobrze owłosione o długości 11-12 cm. Okrywa włosowa bardzo gęsta o długości około 3 cm, barwa okrywy ciemno-brązowa (czekoladowa), z wyraźnym silnym połyskiem, na brzuchu matowa. Barwa włosów podszyciowych niebieska, oczy ciemno-brązowe z mocno błyszczącą źrenicą, pazurki ciemno-rogowe.
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

22 Stycznia 2018
Poniedziałek
Imieniny obchodzą:
Anastazy, Dobromysł,
Gaudencjusz,
Gaudenty, Marta,
Wincenty
Do końca roku zostało 344 dni.
© 2018 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -