Migawki

Adaptacja i aklimatyzacja królików
Hodowla królików wiąże się z okresowymi napływami osobników z innych stad. Sprzedajemy zwierzęta. Ruchy migracyjne w celu polepszenia i odświeżenia stada zarodowego wywołują temat adaptacji i aklimatyzacji.
Adaptacja jest zdolnością przystosowywania się organizmu do nowego środowiska zewnętrznego, jest wstępem do aklimatyzacji. Reakcje behawioralne, fizjologiczne i inne mają na celu zneutralizowanie niekorzystnych zmian nowego środowiska a  warunkuje je genotyp królika. Najbardziej zauważalna jest adaptacja  fizjologiczna polegająca na przystosowaniu się do nowego pokarmu, nowych metod utrzymania. Czasami powoduje to zmiany w wytworzeniu nowych układów enzymów trawiennych. Zmiany w utrzymaniu powodują np. zmianę okrywy włosowej lub nowe zachowania termoregulacyjne w związku z ustawieniem klatek na zewnątrz a nie w pomieszczeniach;  zmiana z trzymania na podłożu z siatek, na głęboką ściółkę Ważna jest adaptacja psychologiczna. Polega ona na wytworzeniu nowych odruchów warunkowych w związku ze zmianą personelu obsługującego i zachowań na nowej fermie. Prawidłowa adaptacja to wytworzenie korzystnych interakcji  między genotypem zwierząt a czynnikami środowiskowymi nowego otoczenia. Praktyka pokazuje, że zwierzęta zakupione- w nowym środowisku nie zawsze wykazują wysokie wartości hodowlane dlatego ważną rolę ma hodowca i jego obserwacje, które w znacznym stopniu mogą skrócić okres adaptacyjny.
 
Podpalany
Autor: Wł. Klewin   
05.10.2008.

Podpalany czarny          W polskich hodowlach często spotkać można króliki ras małych. Do typowych przedstawicieli tej grupy zalicza się królik podpalany.
Ta popularna w świecie rasa tak jak i wiele innych ras królików pochodzi z Anglii. Historia królika podpalanego sięga roku 1887, kiedy to u hodowcy o nazwisku Cox w miejscowości Brailsford, wśród królików żyjących w wolnym chowie m.in. holenderskich i srebrzystych małych pojawiły się pierwsze osobniki przodków królika podpalanego, które wzbudziły duże zainteresowanie wśród hodowców. W krótkim czasie wspomniany już Cox oraz Birch z Wrethamhill i kilku innych rozpoczęli pracę nad utrwaleniem nowej rasy, którą nazwali Black and Tan. Pierwsze króliki podpalane posiadały żółto zabarwiony brzuch, pozostała część ciała była intensywnie czarna. Wyróżniały się też zwartą budową ciała.
Kolejny angielski hodowca Purrel z Cheltenham krzyżując króliki Black and Tan z zajęczakiem stworzył odmienny typ królika, który posiadał zamiast barwy żółtej, intensywnie ognistoczerwoną (podpalaną). Różnił się też budową-  był większy i dłuższy.
W roku 1890 powstały w Anglii dwa kluby: National Black and Tan Club, który skupiał hodowców pierwotnego typu królika Coxa tzw. typ z Brailsford oraz British Black and Tan Rabbit Club, skupiający miłośników typu królika, którego twórcą był Purrel tzw. typ z Cheltenham. Po kilku latach kluby połączyły się w jeden istniejący do dziś British Tan Rabbit Club. Opracowany został również jeden wspólny standard. Obecnie królik podpalany jest kombinacją dwóch typów, tj. posiada barwę typu z Cheltenham i budowę typu z Brailsford.
    Na przełomie wieków powstała odmiana barwna niebieska, której twórcą był Anglik Atkinson, a dziesięć lat później kolejna brązowa (hawana). W 1927 roku uznany został królik podpalany liliowy, wyhodowany dzięki kojarzeniom podpalanego niebieskiego z holenderską rasą o nazwie Gouwenaar. W 2004 uznano nową rasę veveri (marburski). Odmiana liliowa występuje sporadycznie tylko w zachodniej Europie. Królik podpalany miał duży wpływ na powstanie wielu nowych ras m.in. thrianta, saskiego złotego, podbielanego czy czeskiego czerwonego.
    Hodowla królików podpalanych tak jak większości ras małych nie wymaga specjalnych warunków utrzymania, użytkowość i płodność rasy jest porównywalna z parametrami innych ras małych, posiada dobre umięśnienie, cechuje ją również świetna jakość mięsa, ceniona jest też ze względu na bardzo dobrą jakość okrywy włosowej.
    W Polsce najbardziej rozpowszechnioną odmianą barwną królika podpalanego jest czarna, która odznacza się pięknym kontrastem lśniącej czerni z „ognistym” podpalaniem. Odmiany niebieska i hawana praktycznie u nas nie są hodowane. W ostatnich latach królik podpalany stał się bardzo popularną rasą wśród naszych hodowców.

 

Opis rasy
Rasa zaliczana do grupy małych. Idealna masa ciała 2,5-3,3kg, maksymalnie 3,5kg. Tułów walcowaty, głowa szeroka, krótka, mocno osadzona na krótkiej szyi, u samic mniejsza, uszy mięsiste, dobrze owłosione o długości 9-10cm, okrywa włosowa gęsta i sprężysta o silnym połysku i długości około 2,5cm.
Barwa okrywy włosowej w poszczególnych odmianach: czarny jak u rasy alaska, niebieski jak wiedeński niebieski, hawana-brązowe jak u rasy hawana. Barwa podpalania czerwono-brązowa (ognista) występuje w partii tzw. klina karkowego, wokół oczu (krążki), nozdrzy, uszu (lamowanie), u nasady uszu z przodu widoczne dwie podpalane plamki. Podpalane są też: brzuch, pierś, wewnętrzne strony kończyn i spód ogona. Na bokach do wysokości około 2cm wyraźne widoczne podpalanie, wyżej do wysokości 2/3 boków wyraźnie rozmieszczone podpalane końce włosów. Wyraźnie zaznaczony kontrast między barwami u wszystkich odmian. Podszycie we wszystkich odmianach jest niebieskie, na brzuchu podszycie w barwie podpalania (nieco jaśniejsze). Barwa niebieska podszycia między kończynami tylnymi, przednimi i na piersi nie jest wadą. Kolor oczu u odmian czarnej i hawana ciemnobrązowy, u niebieskiej- szaroniebieski, pazurki u wszystkich ciemnorogowe, prawie czarne.
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

22 Stycznia 2018
Poniedziałek
Imieniny obchodzą:
Anastazy, Dobromysł,
Gaudencjusz,
Gaudenty, Marta,
Wincenty
Do końca roku zostało 344 dni.
© 2018 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -