Migawki

Kopulacja, ciąża i poród, mleczność samic.

O zachowaniach samicy w czasie rui pisałem w poprzednim artykule. Ruja u samic trwa 5-6 dni a następnie stopniowo przechodzi w stan spokoju. Powtarza się ten cykl w odstępach 16 dniowych. Najłatwiejsze rozpoznanie rui to wygląd narządów płciowych. Na skutek dojrzewania pęcherzyków Graafa narządy rozwierają się i mają kolor ciemno różowy. Najlepsze efekty mają miejsce gdy do krycia dochodzi w okresie rui. Zawsze wkładamy samicę do klatki samca. Dobrym układem jest krycie młodej samicy przez starszego (doświadczonego) samca lub odwrotnie. Akt kopulacji trwa 3-5 minut. Skuteczny akt uznaje się gdy samiec przewraca się na bok z charakterystycznym piskiem. Można przeprowadzać tzw. krycie kontrolne czyli po 5 dniach wpuścić samicę do samca, jeżeli samica nie dopuszcza samca to znaczy, że krycie było skuteczne. Następną ruję samica ma w pierwszych dniach po wykocie i wówczas krycia są najbardziej skuteczne. Płodność samic zależna jest od cech dziedzicznych ale ważnymi czynnikami są: żywienie, stan fizjologiczny, oświetlenie i pora roku. Największą płodność królice mają wiosną; o około 8% większą niż latem i 11% niż jesienią oraz zimą.
Ciąża trwa u królic 31 dni. Przy miotach mniej licznych wykot może nastąpić później, a przy miotach bardzo licznych wcześniej. Rozpoznanie skutecznej ciąży możliwe jest w trzecim tygodniu. Pod koniec ciąży gruczoły mleczne są mocno nabrzmiałe i obserwujemy wyraźnie większy brzuch u samicy. 3-4 dni przed wykotem należy umieścić w klatce skrzynkę wykotową oraz zapewnić materiał do budowy gniazda. W razie występowania oznak budowy gniazda po 14-17 dniach można przyjąć, że ma miejsce ciąża urojona (rzekoma).
Poród u królików jest w zasadzie bezkonfliktowy. Trwa krótko a następuje nad ranem lub w nocy. Młode rodzą się ślepe, głuche, nieowłosione, bardzo wrażliwe na zimno i niedołężne.
Świetnie natomiast mają rozwinięty zmysł czucia i węchu oraz rozróżniają smak kwaśny i słodki. Masa ciała  noworodków wynosi 35-60 g, w zależności od wielkości miotu. Po 6-8 dniach następuje podwojenie masy a po 14 dniach młode ważą pięć razy więcej. W wieku 12-14 dni młode zaczynają widzieć, a po 3 tygodniach opuszczają gniazdo i samodzielnie zaczynają pobierać pokarm. U pierwiastek zdarza się, że miot jest porozrzucany po klatce. Należy wtedy próbować podrzucić młode do gniazda, a jeżeli nie przynosi to rezultatów  podrzucić innej karmiącej samicy. Po wykocie należy sprawdzić gniazdo (najlepiej pod nieobecność samicy). Młode powinny mieć gładką skórę, bez pofałdowań. Przy licznych miotach zachodzi obawa nie dokarmienia młodych. Gdy miot mamy zamiar przeznaczyć do celów hodowlanych, najrozsądniej jest pozostawić 6-8 królicząt. Właściwe karmienie i zdolność samicy zależy od jej kondycji i stanu odżywienia. Laktacja samic trwa wzrostowo trzy tygodnie a następnie zmniejsza się. Procesy te regulują się najlepiej u samic pokrytych (ciężarnych). Ilość produkowanego mleka zależy też od ilości wykotów. U pierworódek okres trwania laktacji jest krótszy, następnie wzrasta do siódmego wykotu i znowu maleje. Bardzo ważnym czynnikiem jest stosunek białka do energii w dawce żywieniowej samic. Powinien utrzymywać się w ilości 11,5-12,5 g białka na 100 kcal energii przemiennej. Nie powinno się podawać zbyt dużej ilości białka ponieważ samica go nie spożytkuje. Nie może zabraknąć w pokarmie samic karmiących włókna. Zapobiega ono zaburzeniom trawiennym i powinno mieć 11,5% udziału w dawce. Musimy zapewnić stały dostęp do wody. Na produkcję mleka wpływa też ilość młodych w miocie (im większy miot, tym więcej mleka). Właściwość procesów odkarmiania młodych kontrolujemy ważąc je w 21 dniu życia.

 
Hermelin
Autor: Wł. Klewin   
05.10.2008.

Hermelin jest kontynentalną wersją pochodzącego z Anglii białego czerwonookiego królika o nazwie „polish”, gdzie występował już w pierwszej połowie XIX wieku. Istnieje kilka teorii dotyczących pochodzenia tej rasy, według jednej miał pochodzić z Belgii od kojarzonych w tym kraju królików holenderskich, srebrzystych małych i różnych niewielkich królików bezrasowych. Kolejna wersja wskazuje na Francję, w której już w XVIII stuleciu hodowany był królik o nazwie Lapin de Nicard ważący około 1,5kg, którego wiele osób uważa za praprzodka wszystkich ras karłowatych. Oficjalnie jako rasa „polish” został uznany w Anglii w roku 1884. Początkowo hodowany był tylko w barwie białej czerwonookiej, później i niebieskookiej. W latach pięćdziesiątych XX wieku stopniowo zaczęto uznawać też inne barwy. Obecnie rasa ta występuje we wszystkich znanych odmianach barwnych u królików. Pod koniec XIX wieku „polish” został sprowadzony do Holandii i Niemiec, gdzie zyskał sobie dużą popularność. Wskutek dalszej pracy hodowlanej prowadzonej w tych krajach w znaczny sposób zmieniony został pierwotny typ rasy (krótsze kończyny i uszy, masywniejsza sylwetka). Jako nowa rasa już pod nazwą hermelin (z niem. Gronostaj) uznana została w 1907 roku w Holandii. Pierwsze hermeliny znane były tylko w barwie białej z czerwonymi oczami, kolejną odmianą był hermelin niebieskooki (191 8) powstały z kojarzeń hermelina czerwonookiego z bezrasowymi królikami małego wzrostu oraz holenderskimi i wiedeńskimi białymi. W przypadku tej odmiany znane są nazwiska twórców, którymi byli niemieccy hodowcy Lohse z Dippolswalde i Kluge z Hohndorfu. Po raz pierwszy hermelin niebieskooki prezentowany był w roku 1919 na światowej wystawie w Lipsku. Holenderskie źródła podają też, że około 1828 roku jednemu z niemieckich hodowców udało się wyhodować dzięki kojarzeniom hermelina z białymi hototami, hermeliny brązowookie, które jednak w przebiegu lat wyginęły i obecnie już nie występują. W połowie ubiegłego wieku hodowcy niemieccy i holenderscy podjęli prace mające na celu wyhodowanie hermelina o jak najmniejszej masie ciała. Do kojarzeń używano wyłącznie zwierząt o najniższej wadze. Również na wystawach preferowane były osobniki najlżejsze ważące nieraz poniżej 700 gram. W krótkim czasie praktyki te doprowadziły do znacznej degeneracji rasy, u której pojawiły się poważne problemy zdrowotne, zaniżona płodność itp. Po latach w większości krajów uznano za optymalną u tej rasy masę ciała w granicach 1-1,3kg, maks. 1,5kg. Wyjątkiem do dziś są Holendrzy, u których hermelin nie może przekraczać 1kg. W roku 1950 pierwsze hermeliny dowiezione zostały do Anglii, gdzie ze względu na obecność w tamtejszych hodowlach białego karzełka polish, przyjęto dla hermelina nazwę Netherland Dwarf (karzełek holenderski). Do Stanów Zjednoczonych hermelin dotarł w roku 1969 wraz z powstałymi w międzyczasie na jego bazie wieloma odmianami barwnymi karzełków i podobnie jak w Anglii, dla wszystkich królików przybyłych z kontynentu europejskiego uznano to samo nazewnictwo.Do dziś w Anglii i Stanach Zjednoczonych hermelin traktowany jest jako biała odmiana karzełków holenderskich, podczas gdy w Europie jest samodzielną rasą. Ciekawostką jest to, że w Stanach Zjednoczonych obok wspomnianych już karzełków holenderskich oraz znanego również tam karzełka polish (pod nazwą Britannia Petite) hodowana jest też rasa American Polish Rabbit, posiadająca zarówno pewne cechy królika polish jak i karzełka holenderskiego (hermelina). W Polsce mimo braku tradycji hodowli ras karłowatych, od kilku lat widoczne są zmiany i na wystawach częściej pojawiają się te rasy, w tym hodowany i u nas hermelin. Odnośnie hermelina wśród naszych hodowców rozpowszechnione są dość dziwne teorie w temacie jego pochodzenia, a związane są z nazewnictwem rasy. Jak już wspomniałem w Anglii, hermelin uznany jest we wzorcu jako biała odmiana karzełka holenderskiego, dlatego na kontynencie europejskim w różnych wzorcach anglojęzycznych używa się nazwy „królik polish”, którą u nas zaczęto tłumaczyć jako „królik polski”. W związku z tym pojawiły się absurdalne i nie mające jakichkolwiek podstaw historie o rzekomych polskich korzeniach hermelina, co jest oczywistym nonsensem. W języku angielskim, w tym przypadku wyraz polish oznacza, cytuję: polerowany, błyszczący, wygładzony- co trafnie określa wygląd tej rasy. Hermelin jest jedną z niewielu ras, która hodowana jest we wszystkich krajach, w których znane są króliki rasowe i w odróżnieniu od swojego pierwowzoru, którym był królik polish, zyskał sobie dużo większą popularność i stanowi jedną z podstawowych ras w hodowli karzełków.

 

Opis rasy. Idealna masa ciała 1-1,3kg, maksymalnie 1,5kg. Ciało krótkie zwaliste, równomiernie szerokie na całej długości, kończyny średnio długie, przeciętnie silne, szyja prawie niewidoczna. Głowa krótka i szeroka, szczególnie w partii czoła, szerokość czoła u samców powinna być nie mniejsza niż 5,5cm, u samic minimum 5cm, uszy stojące o długości 5-5,5cm, mocno osadzone, dobrze owłosione, ładnie zaokrąglone na końcach. Okrywa włosowa bardzo gęsta, elastyczna i miękka w dotyku o długości 1,8-2cm. Barwa okrywy oraz podszycia czysto biała z wyraźnym połyskiem. Kolor oczu różowy z karminową źrenicą u odmiany czerwonookiej i jasnoniebieski z ciemną źrenicą u niebieskookiej. Pazurki białe.
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

22 Stycznia 2018
Poniedziałek
Imieniny obchodzą:
Anastazy, Dobromysł,
Gaudencjusz,
Gaudenty, Marta,
Wincenty
Do końca roku zostało 344 dni.
© 2018 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -