Migawki

Cechy i zmienność okrywy włosowej
Hodowla królików rasowych zmusza nas do zaznajomienia się z zagadnieniami związanymi z okrywą włosową. Powinniśmy znać cechy okrywy włosowej jak i ich zmienność. W okrywie włosowej wyróżniamy włosy: przewodnie, ościste, przejściowe, puchowe i czuciowe (wibrysy). W rasach występuje pewna regularność występowania różnych typów włosów na skórze królików. Przeważnie wokół włosa ościstego rośnie kilka lub kilkanaście włosów puchowych a z kolei kilka takich zbiorowisk rośnie wokół włosa przewodniego. Włosy przewodnie i ościste tworzą okrywę włosową, natomiast włosy przejściowe i puchowe tworzą podszycie.
Najważniejsze cechy okrywy to: skład okrywy, wysokość i długość, gęstość, elastyczność, miękkość, puszystość, barwa, połysk i wyrównanie.
Skład okrywy to stosunek włosów okrywowych do podszyciowych lub ilość typów anatomicznych włosów w okrywie. Ważność tej cechy to wpływ na ciepłochronność, spilśnianie i puszystość okrywy. W ocenie fenotypu przeważa wzrokowa ocena składu chociaż możliwa jest także ilościowa (liczbowa) metoda oceny.
Wysokość i długość włosów jest uzależniona od rasy królików. Rozróżniamy króliki normalno włosowe, krótko włosowe (reksy) i długo włosowe ( angorskie, lisie). Cecha ta jest ważna ze względu na różnice w długościach i wysokościach włosów pokrywowych i podszyciowych.
Elastyczność (sprężystość) okrywy zależy od czasu w jakim włosy po zmianie położenia wrócą do stanu pierwotnego. Określa się tą cechę poprzez głaskanie lub uciskanie okrywy ręką. Okrywa nieelastyczna  jest mniej puszysta i zmierzwiona.
Gęstość jest bardzo ważną cechą i uzależnia puszystość okrywy. Określenie gęstości dokonuje się przez policzenie włosów na 1 cm2 powierzchni skóry. W ocenach genotypowych przyjmuje się wzrokową ocenę gęstości przy czym określamy okrywę jako gęstą, gdy po rozdmuchaniu widać mniej niż 10 mm2 skóry i jako rzadką przy większym widoku skóry.
Miękkość okrywy określa się dotykiem. Zależy od długości i grubości włosów okrywy. Miękkość spowodowana zbyt długimi włosami określamy jako okrywę „lejącą”.
Barwa okrywy włosowej to bardzo ważna cecha przy ocenach fenotypów królików. Cecha ta jest bardzo zróżnicowana i zależna całkowicie od ras i odmian barwnych w rasach. Różne barwy okrywy włosowej spowodowane są występowaniem w różnym stopniu pigmentu (melaniny). Wyróżniamy: eumelaninę (pigment brązowo-czarny) i feomelaninę (pigment czerwono-żółty), ich stopień występowania powoduje barwę okrywy włosowej. W ocenie zawsze oddzielnie bierzemy pod uwagę barwy pokrywy i podszycia. Przy hodowlach królików rasowych równie ważne są barwy pokrywy jak i podszycia, ich czystość, wielokrotnie strefowość występowania.
Połysk ma miejsce przy odbiciu promieni świetlnych. Najbardziej widoczny jest w barwach jednolitych, mniej przy ubarwieniach strefowych. Występuje w różnym nasileniu w zależności od ras królików. Właściwy połysk określa się subiektywnie i jest nim średnio intensywny, czyli jedwabisty (połysk jedwabiu).
Wyrównanie wspomnianych wyżej cech jest bardzo pożądane w jak największych obszarach okrywy, jednak nie występuje regularnie. Włosy pokrywowe na głowie, kończynach różnią się długością od włosów tułowia. Barwa w wielu rasach występuje strefowo. Dążymy jednak do łagodnego przejścia między różnicami cech okrywy po za wyjątkami rasowymi.
W/wym cechy okrywy włosowej charakteryzuje duża zmienność spowodowana: wiekiem, płcią, sezonem i czynnikami genetycznymi, klimatycznymi i żywieniowymi.
Króliki rodzą się nagie i w wieku młodocianym dwukrotnie zmieniają okrywę, zwiększając sprężystość i gęstość. Pełnowartościowa okrywa pojawia się w wieku około siedmiu miesięcy. Włosy rosną 6-10 tygodni. W zależności od płci występują niewielkie różnice morfologiczne i anatomiczne okrywy. Samice mają włosy grubsze i dłuższe, a tym samym futra mniej delikatne. Przy ocenie fenotypu królików należy brać pod uwagę zmienność sezonową. Polega ona na wyraźnej różnicy okrywy w sezonach letnim i zimowym oraz w okresach wymiany owłosienia tzw. okresach linienia. Najbardziej pożądanym stanem okrywy włosowej jest okrywa w miesiącach jesienno- zimowych tzn. od listopada do marca. W pozostałych okresach po za linieniem trudno jest określić stan okrywy włosowej. Pomocnym może być fakt koloru skóry w czasie wzrostu włosów. Skóra królika w tym czasie wytwarza barwnik i przybiera kolor sinawy. Po zakończeniu wzrostu skóra staje się znowu jasna. Fakt ten nie dotyczy królików z białą okrywą, u których pozostaje określenie różnicy długości warstw pokrywowej i podszycia. Zmienność klimatyczna polega na różnicy w miękkości okrywy w zależności od klimatu. Im klimat łagodniejszy, bardziej wilgotny- tym okrywa elastyczniejsza, miękka. Żywienie ma duży wpływ na jakość okrywy włosowej. Karma powinna zaspokajać potrzeby ilościowe i jakościowe zwierząt. W kształtowaniu jakości okrywy udział biorą: witaminy, tłuszcze, mikroelementy i kwasy  (foliowy, folinowy i cholina). Wszelkie niedobory mają ujemny wpływ na stan okrywy. Brak Wit. A opóźnia linienie, B6 powoduje wypadanie włosów i depigmentację. Rezultatem niedoborów są również takie zjawiska jak: kruchość, szorstkość, zmatowienie i rozdwajanie włosów. Zmienność genetyczna to wszelkie mutacje i krzyżowania mutantów prowadzące niejednokrotnie do powstania nowych odmian barwnych, a nawet ras. Rzadko następują zmiany strukturalne i morfologiczne okrywy, jednak na tych przykładach powstały: królik angorski lub reks. Najczęściej spotykanymi były i są zmienności mutacyjne dziedziczone niewątpliwie polegające na rozjaśnianiu lub przyciemnianiu okrywy, występowaniu w różnym natężeniu pigmentów. Dzięki nim powstało wiele barw i odcieni.
Hodowanie królików rasowych to wielkie wyzwanie. Ambicją wielu hodowców- pasjonatów jest taka praca hodowlana, by na drodze selekcji i doboru kojarzeń mieć własne stado podstawowe jak najbardziej zbliżone do wzorca. Zawartość tego artykułu dalece nie wyczerpuje tematu i nie upoważnia do podjęcia prób, jednak mam nadzieję, że pomoże wielu hodowcom w zrozumieniu i rozwiązaniu problemów a może zachęci do zgłębienia wiedzy i rozszerzenia zakresu hodowli.


 
Turyngski
Autor: Wł. Klewin   
05.10.2008.

turyngski            Królik turyngski jest rasą niemiecką powstałą pod koniec XIX wieku w Turyngii. Twórcą tej rasy był Dawid Gartner z miejscowości Waltershausen, która leży na wschodzie Niemiec przy granicy z Czechami w tzw. Turyngskim Lesie.

 

D. Gartner z zawodu nauczyciel zajmował się hodowlą ras małych, między innymi królikami rosyjskimi i srebrzystymi małymi. Kojarząc króliki rosyjskie i srebrzyste małe z niemieckim olbrzymem srokaczem pragnął  stworzyć większą ilość odmian barwnych w tych rasach. Niestety efekty jego prac nie spotkały się z zainteresowaniem innych hodowców i nie zostały uznane. Gartner dalej kojarzył już tylko króliki o zabarwieniu madagaskarowym, powstałe w wyniku tych prac. Swoją nową rasę, którą nazwał „Chamois”, oficjalnie w Niemczech uznano w roku 1907. Pierwsze króliki turyngskie jeszcze przez  lata nie posiadały typu i masy ciała dzisiejszych przedstawicieli tej rasy (ważyły około 2,5 kg), dzięki dalszej selekcji i kojarzeniom z belgijskim olbrzymem, powstał królik Turyngski, jakiego znamy obecnie.

W chowie rasa ta nie wymaga specjalnych warunków utrzymania, posiada dobre przyrosty masy ciała i bardzo dobrą plenność. Królik Turyngski jest popularny na kontynencie europejskim, gdzie spotkać można tę rasę na każdej wystawie. Znana jest również w Anglii    i USA. W Niemczech, kraju swego pochodzenia, królik Turyngski stanowi bardzo uznaną rasę, prężnie działające kluby hodowców skupiają ponad tysiąc miłośników tej rasy.

            W Polsce ta atrakcyjna rasa  od kilku lat dzięki niewielkiej grupie pasjonatów znajduje sobie coraz większe uznanie w naszych hodowlach.

Opis rasy

Króliki tej rasy powinny charakteryzować się następującymi cechami: najniższa dopuszczalna masa ciała w wieku 8 m-cy i powyżej wynosi 3,2 kg, a najwyższa 4,5 kg. Przy ocenie samic i samców na wystawie dopuszcza się masę ciała o 5% niższą niż podana we wzorcu. Budowa ciała harmonijna, tułów krępy, walcowaty. Głowa osadzona mocno na krótkiej szyi. Kończyny silne, średniodługie. Ogon krótki, przylegający do tułowia. Głowa krótka, szeroka. Uszy mięsiste, dobrze owłosione o długości 11,5-12 cm. Okrywa włosowa gęsta, sprężysta, jedwabista. Włosy pokrywowe o długości około 3 cm. Włosy pokrywowe barwy od złotobrązowej do złotoczerwonej. Na tle tej barwy rozłożone są ciemnobrązowe włosy tworzące jakby woal. Uszy, pysk obwódka wokół oczu, brzuch, wewnętrzna strona ud, spód ogona mają barwę brązowoszarą bez woalu z ciemnobrązowych włosów, okrywa matowa.
Maska nie może zachodzić powyżej linii oczu. Ciemna i jasna barwa nie może ostro odcinać się od siebie, powinna łagodnie przechodzić jedna w drugą.
Barwa włosów podszyciowych wyraźnie złotoczerwona. W partiach okrywy brązowoszarej podszycie kremowe. Barwa oczu brązowa, pazurki ciemnorogowe.

 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

22 Stycznia 2018
Poniedziałek
Imieniny obchodzą:
Anastazy, Dobromysł,
Gaudencjusz,
Gaudenty, Marta,
Wincenty
Do końca roku zostało 344 dni.
© 2018 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -