Migawki

Kokcydioza
Kokcydioza jest chorobą inwazyjną wywołaną przez pierwotniaki. U królików przebiega w formie jelitowej i wątrobowej. Z jej powodu następują znaczne zahamowania przyrostów masy ciała i liczne upadki.
Kokcydioza występuje najczęściej u królików w wieku 1-3 miesięcy w okresie odsadzania. Młodsze króliki nie chorują chyba, że ma miejsce bardzo słaba odporność immunologiczna.
Szczególnie niebezpieczny jest okres letnio- jesienny, który sprzyja inwazjom choroby.
Przyczynami rozwoju choroby są:
- nieodpowiednie warunki hodowlane (duże zagęszczenie zwierząt, stres, głęboka i wilgotna ściółka, lite podłoże, brak wentylacji, przegrzanie, zbyt rzadkie czyszczenie i dezynfekcja),
- niewłaściwe żywienie (nagła zmiana paszy, braki mineralno-witaminowe[wit.A i K], pasza wysokobiałkowa przy braku odpowiedniej ilości włóknika),
- długotrwałe infekcje współistniejące z chorobą.
Głównym źródłem zakażenia są zwierzęta chore, a współistniejącym mogą być ptaki, muchy, szczury. Działanie kokcydii polega na niszczeniu nabłonka jelit, śródbłonka naczyń krwionośnych i uwalnianiu toksycznych produktów przemiany materii co w wyniku jest przyczyną zakażeń wewnątrzustrojowych.
Przebieg choroby zależy od patogenności gatunków oocyt inwazyjnych. W wypadku choroby spowodowanej przez gatunki wysoce patogenne występuje biegunka o dużym nasileniu i duży wskaźnik śmiertelności. W przebiegu mniej patogennym ma miejsce biegunka o mniejszym nasileniu, brak jest zejść śmiertelnych. Kokcydioza może mieć miejsce również w formie bezobjawowej przy przejściowych spadkach masy ciała.
W warunkach ferm możliwość rozpoznania istnieje tylko w formie jelitowej kokcydiozy. Forma wątrobowa możliwa jest do rozpoznania jedynie pośmiertnie.
Rozpoznanie następuje przy stwierdzeniu występowania biegunki w 4-6 dniu od zarażenia, której nasilenie największe obserwujemy w 8-10 dniu. Kał jest śluzowo-wodnisty.
Następuje brak łaknienia, osłabienie, odwodnienie. Widzimy zmatowienie i nastroszenie włosów, wzdęcia, powiększenie powłok brzusznych.
Kokcydioza w rozpoznaniu organoleptycznym może być mylona z kolibakteriozą, chorobą Tyzzera, oraz infekcjami rotawirusowymi i beztlenowcowymi. Ostateczne rozpoznanie gwarantuje badanie laboratoryjne.
W zwalczaniu kokcydiozy najbardziej skuteczne są: sulfadimetoksyna, sulfachinoksalina, sulfadimerazina oraz nitrofurany.
Sulfonamidy są najbardziej skuteczne w zwalczaniu choroby, natomiast nitrofurany w zapobieganiu. Niewskazane jest podawanie sulfonamidów z pirymetaminą i diawerdyną ze względu na ciężkie uszkodzenia płodów, nerek i układu krwiotwórczego. W celu zapobieżenia współistniejących zakażeń należy podawać z wodą do picia neomycynę, kolimyksynę i tetracykliny.
Praktycznie wszystkie króliki zarażone są w pewnym stopniu kokcydiami. Wyjątkiem są zwierzęta otrzymujące paszę z kokcydiostatykiem. Po długotrwałym stosowaniu tego samego kokcydiostatyku mogą powstać tzw. szczepy oporne. Dobrze byłoby zmienić kokcydiostatyk. W Polsce dopuszczone są dwa kokcydiostatyki: Kokcisan12%( salinomycyna) i Cycostat 66 ( robenidyna).
 
Start arrow Rasy królików arrow Szynszyl Wielki
Szynszyl Wielki
Autor: Wł. Klewin   
05.10.2008.
Na początku lat dwudziestych ubiegłego wieku Anglik Chris Wren kojarząc szynszyla małego z belgijskim olbrzymem, stworzył nową rasę o nazwie Szynszyl wielki.
Niektóre źródła podają, że w tym samym okresie niemieccy hodowcy Offenbach, Grun i Meyer z Ilmenu przy pomocy królików o białej i szarej barwie wyhodowali identyczną rasę, to jednak wymieniony angielski hodowca oficjalnie uznawany jest za jej twórcę. Króliki ras Szynszyl wielki i mały znane są i hodowane w wielu krajach, lecz nigdy nie podjęto prób ujednolicenia standardów dla tych ras, stąd duże różnice we wzorcach między innymi w długości okrywy włosowej. Dla przykładu Szynszyl wielki w Niemczech około 3cm, w Anglii 3,5cm. Podobnie jest u szynszyla małego. Również wielkość ras nie jest znormalizowana, np. w Szwajcarii obie rasy nie są znane, a hodowany jest tzw. Szynszyl średniej wielkości o masie ciała do 4kg. W Stanach Zjednoczonych występuje Szynszyl wielki jak i Szynszyl mały oraz ich tamtejsze wersje American Chinchilla (rasa średnia) i American Giant Chinchilla (rasa dużą powstała z kojarzeń szynszyla wielkiego z belgijskim olbrzymem).
Szynszyl wielki hodowany jest od wielu lat w Polsce. Zaliczany jest do ras średnich (do 5,5kg). W chowie wyróżnia się dobrymi przyrostami masy ciała, wydajnością mięsną  (około 55%) oraz bardzo dobrą plennością (7-8 sztuk w miocie). W hodowli szynszyla wielkiego dużą wagę przywiązuje się do oryginalnej barwy i jej równomierności oraz barwy włosów podszyciowych i międzybarwy.
Rasa ta występuje w trzech odcieniach tj. jasnym, średnim i ciemnym. W jasnym odcieniu króliki posiadają bardzo dobrą , wyraźnie białą międzybarwy lecz często rozjaśnione, niebieskie włosy podszyciowe.  Przy ciemnym odcieniu występuje bardzo dobre ciemnoniebieskie podszycie, ale też niepożądana szara międzybarwa.
Do dalszej hodowli należy używać zwierząt o średnim odcieniu, gdyż najczęściej posiadają międzybarwę białą do lekko szarobiałej i ciemnoniebieskie podszycie, czyli cechy najbardziej pożądane wg wzorca. Szynszyle od pewnego czasu znajdują coraz więcej zwolenników wśród hodowców w Europie. W Polsce jest podobnie. Szczególnie umiłowaną rasą są w Czechach i na Słowacji. Ostatnią nowością jest uznanie w Czechach, po kilku latach prac, rasy Szynszyl wielki niebieski, który w odróżnieniu od tradycyjnego szynszyla posiada zamiast czarnych włosów w okrywie, włosy niebieskie i szaroniebieskie podszycie, zamiast ciemnoniebieskiego. Królik Szynszyl miał duży wpływ na powstanie innych ras m.in. podbielany, kuna, sallander (Holandia) i schwartzgrannen (Niemcy). Króliki w kolorze szynszylowym występują również u odmian barwnych w rasach: belgijski olbrzym, francuski baran, rex, satynowy, mały baran, holenderski, karzełek baran i karzełek. Opis rasy.
Harmonijna budowa ciała, tułów długi, walcowaty, dobrze umięśniony, pierś i zad szerokie. Kończyny silne, średnio długie. Głowa krótka u samców szeroka, lekko garbonosa, u samic nieco mniejsza, uszy mięsiste, ładnie zaokrąglone na końcach, o długości 14cm. Okrywa włosowa gęsta i sprężysta o długości około 3cm, barwa okrywy włosowej popielato-szara z niebieskawym nalotem i czarnymi końcówkami włosów, poniżej prześwitujący 3mm czarny prążek. Barwa powinna być równomiernie rozłożona na całym ciele, włącznie z piersią i kończynami, uszy czarno lamowane, klin karkowy mały i szarobiały. Wierzch ogona czarny, przemieszany szarobiałymi włosami, spód ogona biały do szarobiałego. Barwa oczu ciemnobrązowa, pazurki ciemnorogowe do czarnobrązowych. Barwa podszycia na całym ciele, włączając brzuch ciemnoniebieska, zajmująca około 2/3 długości włosów. Nad podszyciem szarobiały do białego prążek tzw. międzybarwa o szerokości około 7mm. Międzybarwa  jest ostro odgraniczona od barwy podszycia i znajdującego się nad nią czarnego prążka.
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

22 Stycznia 2018
Poniedziałek
Imieniny obchodzą:
Anastazy, Dobromysł,
Gaudencjusz,
Gaudenty, Marta,
Wincenty
Do końca roku zostało 344 dni.
© 2018 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -