Migawki

Krzyżowanie


    Krzyżowanie jest to parzenie osobników różnych ras. Krzyżowanie ma na celu osiągnięcie całkowicie odmiennych celów niż przy kojarzeniu. Stosowanie krzyżowania powoduje zmiany zarówno genetyczne jak i fizjologiczne. Ze względu na skutki genetyczne krzyżowanie stosujemy w celu wytworzenia nowego zespołu genów lub też w celu uzupełnienia genów dotychczasowych. Można stopniowo zastępować któryś z genów lub stale, z pokolenia na pokolenie utrzymywać równowagę między genami dwóch lub więcej ras, które brały udział w wytworzeniu mieszańców. Pod wpływem zmian genetycznych następują zmiany fizjologiczne. U mieszańców z krzyżowania ras obserwuje się większą wydolność krążeniową i adaptacyjną,  natomiast zdolność do mniejszych ilości pobieranego tlenu niż u ras wyjściowych.
Krzyżowanie twórcze stosuje się w celu wytworzenia nowych ras. Wytworzenie nowej rasy jest procesem długofalowym i wymaga wielu przemyśleń w jakim celu chcemy ją wytworzyć. Chcąc zająć się takim zagadnieniem musimy sporządzić dokładny plan prac, w którym uwzględnić należy:
-    wzorzec nowej rasy z jego cechami morfologicznymi i fizjologicznymi,
-     przemyślany dobór ras wyjściowych,
-    stopień dziedziczenia cech,
-    szczegółowy tok postępowania, a w nim; metody selekcji, metody kojarzenia, chowu, żywienia oraz metody oceny potomstwa.
Zwierzęta ras wyjściowych muszą pochodzić z wyselekcjonowanego kojarzenia krewniaczego, a więc być homozygotyczne w wielu parach genów. W przeciwnym razie będą przekazywać wiernie cechy genotypowe jak i fenotypowe potomstwu, również w dalszych pokoleniach.
Krzyżowanie uszlachetniające prowadzi do doskonalenia rasy pod względem oczekiwanej cechy lub kilku cech. W tej metodzie musi iść to w parze ze zdecydowanym polepszeniem warunków bytowania i żywienia. Krzyżuje się samice rasy polepszanej z samcami rasy polepszającej, następnie młode samice wyselekcjonowane powtórnie kojarzy się z samce „polepszającym”. Samce potomne nie są wykorzystywane do kojarzeń.
Krzyżowanie wypierające służy do wyparcia rasy niepożądanej przez rasę „wypierającą”. Krzyżowanie następuje w ten sposób, że samice rasy wypieranej krzyżuje się z samcem wypierającym. Potomstwo samic dalej kojarzy się z samcem i tak w 6-7 pokoleniu uważa się proces za zakończony.
Krzyżowanie przemienne stosujemy w celu utrzymania efektu heterozji u mieszańców kolejnych pokoleń. Stosuje się je w dwóch lub trzech rasach, przeważnie na fermach towarowych.
Krzyżowanie przejściowe to inaczej „dolewanie świeżej krwi”. Ma ono miejsce, gdy chcemy polepszyć jakąś cechę hodowlaną jednej rasy genami innej szlachetnej rasy. Metoda ta nazwana jest przejściową, gdyż po jednorazowym parzeniu samic rasy X samcem „uszlachetniającym” wracamy do kojarzeń w obrębie rasy. Przy metodzie tej należy z rozwagą dobierać rasy, by nie naruszyć wartości genetycznej rasy uszlachetnianej.
Krzyżowanie towarowe to metoda mająca na celu uzyskanie w pokoleniu F1  zwierząt przeznaczonych do produkcji. Pokolenie to nie nadaje się do kojarzeń- ma spełnić określone założenia użytkowe. Wiąże to się z utrzymywaniem dużych stad zarodowych di produkcji potomstwa o oczekiwanych cechach.
Krzyżowanie międzygatunkowe to parzenie osobników różnych płci pochodzących z różnych gatunków w obrębie rodzaju, czasami z różnych rodzajów. Krzyżowanie takie poprawia takie cechy jak: odporność na schorzenia i niekorzystne warunki bytowania, niewybredność przy pobieraniu paszy, czasami wydajność rzeźna. Potomstwo w zasadzie nie nadaje się do dalszego rozrodu, chociaż samice można kryć gatunkami rodzicielskimi tylko do pierwszego pokolenia.
    Opisane metody krzyżowania w zasadzie są nieprzydatne w hodowlach królików rasowych, chociaż niektóre z ras królików wymagają krzyżowań.
Prowadząc hodowlę amatorską trzeba się dobrze zastanowić nad wyborem metody zarówno kojarzenia jak i krzyżowania.
W czterech częściach poświęconych rozrodowi poglądowo starałem się zasygnalizować mnogość możliwości rozrodu. Poważne traktowanie hodowli wymaga jednak ciągłego studiowania zagadnień genetyki, prowadzenia całej masy dokumentacji hodowlanej.
W razie zainteresowania czytających genetycznymi zagadnieniami lub praktycznym zastosowaniem którejś z metod kojarzenia czy krzyżowania zapraszam do dyskusji na forum lub w innej formie. Udanego potomstwa !.
 
powered_by.png, 1 kB
Start arrow Rasy królików arrow Nowozelandzki Czerwony
Nowozelandzki Czerwony
Autor: Wł. Klewin   
24.10.2008.

       Królik nowozelandzki czerwony został wyhodowany w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych na początku XX wieku. Jest to rasa całkiem odrębna od nowozelandzkiej białej, czarnej i niebieskiej.
Do końca nie jest pewne jakich królików używano do powstania rasy, jednak najprawdopodobniej były to zajęczaki i belgijskie olbrzymy. Nazwę bierze od królików półdzikich sprowadzonych z Nowej Zelandii, które również były przodkami tej rasy.
Po raz pierwszy nowozelandzki czerwony zaprezentowany był na wystawie w Stanach Zjednoczonych w roku 1910, a w roku 1919 pierwsze egzemplarze dotarły do Europy.
Początkowo barwa królików była bardziej żółta, dopiero na skutek selekcji prowadzonej przez wielu hodowców utrwaliła się jako czerwona znana do dzisiaj.
Króliki nowozelandzkie czerwone przez długie lata hodowane były ze względu na okrywę włosową i mięso jako towarowe, jednak nigdy nie dorównały nowozelandzkim białym (mniejsze przyrosty masy ciała).
Należy podkreślić, że króliki hodowane w Stanach Zjednoczonych i w Europie różnią się od siebie. Króliki tej rasy europejskie mają bardziej zwartą, masywną budowę.
Króliki tej rasy są hodowane w wielu krajach, chociaż np. we Francji jest mało znany (mają swojego burgundzkiego), a w Szwajcarii uznane zostały dopiero w roku 2000.

 

 

Opis rasy.
Rasa średnia. Idealna masa ciała 4-5,10kg. Harmonijna budowa ciała, tułów średnio długi, walcowaty, dobrze umięśniony. Dobrze rozwinięty przód i zad, szerokie łopatki i partia grzbietowa. Głowa mocno osadzona na krótkiej szyi, silnie związana z tułowiem. Kończyny silne, masywne, krótkie. Ogon krótki, przylegający do tułowia. Głowa krótka, szeroka, uszy mięsiste, grube, silnie osadzone, łyżeczkowane o zaokrąglonych końcach, dobrze owłosione. Długość uszu 12-12,5 cm. Okrywa włosowa bardzo gęsta, sprężysta, jedwabista. Długość włosów okrywowych 3-3,5 cm. Barwa włosów okrywowych intensywnie czerwonozłocista (lisioczerwona) z dobrym połyskiem. Czerwonozłocista barwa włosów okrywowych rozłożona równomiernie od głowy do zadu, możliwie jak najgłębiej zachodząca do brzucha. Barwa okrywy włosowej w okolicy oczu, pyszczka, wewnętrznej strony ud, brzucha i spodniej części ogona jaśniejsza. Barwa włosów podszyciowych jaśniejsza niż włosów okrywowych, bez włosów białych. Barwa oczu ciemnobrązowa, pazurki ciemnorogowe.  
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

27 Listopada 2014
Czwartek
Imieniny obchodzą:
Damazy, Dominik,
Leonard,
Maksymilian, Oda,
Stojgniew, Walery,
Wirgiliusz
Do końca roku zostało 35 dni.
© 2014 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -