Migawki

Kokcydioza
Kokcydioza jest chorobą inwazyjną wywołaną przez pierwotniaki. U królików przebiega w formie jelitowej i wątrobowej. Z jej powodu następują znaczne zahamowania przyrostów masy ciała i liczne upadki.
Kokcydioza występuje najczęściej u królików w wieku 1-3 miesięcy w okresie odsadzania. Młodsze króliki nie chorują chyba, że ma miejsce bardzo słaba odporność immunologiczna.
Szczególnie niebezpieczny jest okres letnio- jesienny, który sprzyja inwazjom choroby.
Przyczynami rozwoju choroby są:
- nieodpowiednie warunki hodowlane (duże zagęszczenie zwierząt, stres, głęboka i wilgotna ściółka, lite podłoże, brak wentylacji, przegrzanie, zbyt rzadkie czyszczenie i dezynfekcja),
- niewłaściwe żywienie (nagła zmiana paszy, braki mineralno-witaminowe[wit.A i K], pasza wysokobiałkowa przy braku odpowiedniej ilości włóknika),
- długotrwałe infekcje współistniejące z chorobą.
Głównym źródłem zakażenia są zwierzęta chore, a współistniejącym mogą być ptaki, muchy, szczury. Działanie kokcydii polega na niszczeniu nabłonka jelit, śródbłonka naczyń krwionośnych i uwalnianiu toksycznych produktów przemiany materii co w wyniku jest przyczyną zakażeń wewnątrzustrojowych.
Przebieg choroby zależy od patogenności gatunków oocyt inwazyjnych. W wypadku choroby spowodowanej przez gatunki wysoce patogenne występuje biegunka o dużym nasileniu i duży wskaźnik śmiertelności. W przebiegu mniej patogennym ma miejsce biegunka o mniejszym nasileniu, brak jest zejść śmiertelnych. Kokcydioza może mieć miejsce również w formie bezobjawowej przy przejściowych spadkach masy ciała.
W warunkach ferm możliwość rozpoznania istnieje tylko w formie jelitowej kokcydiozy. Forma wątrobowa możliwa jest do rozpoznania jedynie pośmiertnie.
Rozpoznanie następuje przy stwierdzeniu występowania biegunki w 4-6 dniu od zarażenia, której nasilenie największe obserwujemy w 8-10 dniu. Kał jest śluzowo-wodnisty.
Następuje brak łaknienia, osłabienie, odwodnienie. Widzimy zmatowienie i nastroszenie włosów, wzdęcia, powiększenie powłok brzusznych.
Kokcydioza w rozpoznaniu organoleptycznym może być mylona z kolibakteriozą, chorobą Tyzzera, oraz infekcjami rotawirusowymi i beztlenowcowymi. Ostateczne rozpoznanie gwarantuje badanie laboratoryjne.
W zwalczaniu kokcydiozy najbardziej skuteczne są: sulfadimetoksyna, sulfachinoksalina, sulfadimerazina oraz nitrofurany.
Sulfonamidy są najbardziej skuteczne w zwalczaniu choroby, natomiast nitrofurany w zapobieganiu. Niewskazane jest podawanie sulfonamidów z pirymetaminą i diawerdyną ze względu na ciężkie uszkodzenia płodów, nerek i układu krwiotwórczego. W celu zapobieżenia współistniejących zakażeń należy podawać z wodą do picia neomycynę, kolimyksynę i tetracykliny.
Praktycznie wszystkie króliki zarażone są w pewnym stopniu kokcydiami. Wyjątkiem są zwierzęta otrzymujące paszę z kokcydiostatykiem. Po długotrwałym stosowaniu tego samego kokcydiostatyku mogą powstać tzw. szczepy oporne. Dobrze byłoby zmienić kokcydiostatyk. W Polsce dopuszczone są dwa kokcydiostatyki: Kokcisan12%( salinomycyna) i Cycostat 66 ( robenidyna).
 
Start arrow Rasy królików arrow Wiedeński Biały
Wiedeński Biały
Autor: Wł. Klewin   
12.11.2008.
Rasa średnia pochodząca z Austrii. Twórcą tej rasy był Wilhelm Mucke, który kojarząc wiedeńskie niebieskie z holenderskimi o słabym rysunku (prawie białymi) z niebieskimi oczami. Wielu hodowców przed nim próbowało na drodze różnych kojarzeń uzyskać królika z niebieskimi oczami jednak tylko jemu jako pierwszemu się to powiodło. Pierwsze wiedeńskie białe pokazał na wystawie w Wiedniu w 1907 roku. U pierwszych egzemplarzy było widać wyraźny wpływ królika holenderskiego, gdyż masa ciała ich była mniejsza niż obecnie. Dopiero drogą selekcji i właściwego doboru uzyskano dzisiejszą wagę tej rasy. Wiedeńskie białe są rasą bardzo popularną w Europie, a szczególnie wśród hodowców niemieckich. Słyną z niezwykle gęstej i delikatnej okrywy włosowej.
Początkowo w wielu krajach króliki wiedeńskie traktowano jako jedną rasę o różnych odmianach barwnych. Pierwszą oddzielną rasą był wiedeński biały, a po latach inne odmiany barwne też stały się rasami niezależnymi. Krótko królik wiedeński pojawił się w barwie czekoladowej, jednak barwa ta nie utrwaliła się i wyginęła. W Holandii jest hodowany wiedeński w barwie niebiesko-żelazistej, a w Skandynawii wytworzono wiedeńskie małe w dwóch barwach; czarnej i niebieskiej. Opis rasy.
Idealna masa ciała 4-5,10 kg, ciało masywne, walcowate, dobrze umięśnione, szyja bardzo krótka, kończyny silne, średnio długie, głowa krótka i szeroka, uszy mięsiste, dobrze owłosione, na końcach zaokrąglone o długości 10,5-11,5 cm. Okrywa włosowa bardzo gęsta w podszyciu o długości około 3 cm, barwa czysto biała, oczy jasno-niebieskie.
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

22 Stycznia 2018
Poniedziałek
Imieniny obchodzą:
Anastazy, Dobromysł,
Gaudencjusz,
Gaudenty, Marta,
Wincenty
Do końca roku zostało 344 dni.
© 2018 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -