Migawki

Kokcydioza
Kokcydioza jest chorobą inwazyjną wywołaną przez pierwotniaki. U królików przebiega w formie jelitowej i wątrobowej. Z jej powodu następują znaczne zahamowania przyrostów masy ciała i liczne upadki.
Kokcydioza występuje najczęściej u królików w wieku 1-3 miesięcy w okresie odsadzania. Młodsze króliki nie chorują chyba, że ma miejsce bardzo słaba odporność immunologiczna.
Szczególnie niebezpieczny jest okres letnio- jesienny, który sprzyja inwazjom choroby.
Przyczynami rozwoju choroby są:
- nieodpowiednie warunki hodowlane (duże zagęszczenie zwierząt, stres, głęboka i wilgotna ściółka, lite podłoże, brak wentylacji, przegrzanie, zbyt rzadkie czyszczenie i dezynfekcja),
- niewłaściwe żywienie (nagła zmiana paszy, braki mineralno-witaminowe[wit.A i K], pasza wysokobiałkowa przy braku odpowiedniej ilości włóknika),
- długotrwałe infekcje współistniejące z chorobą.
Głównym źródłem zakażenia są zwierzęta chore, a współistniejącym mogą być ptaki, muchy, szczury. Działanie kokcydii polega na niszczeniu nabłonka jelit, śródbłonka naczyń krwionośnych i uwalnianiu toksycznych produktów przemiany materii co w wyniku jest przyczyną zakażeń wewnątrzustrojowych.
Przebieg choroby zależy od patogenności gatunków oocyt inwazyjnych. W wypadku choroby spowodowanej przez gatunki wysoce patogenne występuje biegunka o dużym nasileniu i duży wskaźnik śmiertelności. W przebiegu mniej patogennym ma miejsce biegunka o mniejszym nasileniu, brak jest zejść śmiertelnych. Kokcydioza może mieć miejsce również w formie bezobjawowej przy przejściowych spadkach masy ciała.
W warunkach ferm możliwość rozpoznania istnieje tylko w formie jelitowej kokcydiozy. Forma wątrobowa możliwa jest do rozpoznania jedynie pośmiertnie.
Rozpoznanie następuje przy stwierdzeniu występowania biegunki w 4-6 dniu od zarażenia, której nasilenie największe obserwujemy w 8-10 dniu. Kał jest śluzowo-wodnisty.
Następuje brak łaknienia, osłabienie, odwodnienie. Widzimy zmatowienie i nastroszenie włosów, wzdęcia, powiększenie powłok brzusznych.
Kokcydioza w rozpoznaniu organoleptycznym może być mylona z kolibakteriozą, chorobą Tyzzera, oraz infekcjami rotawirusowymi i beztlenowcowymi. Ostateczne rozpoznanie gwarantuje badanie laboratoryjne.
W zwalczaniu kokcydiozy najbardziej skuteczne są: sulfadimetoksyna, sulfachinoksalina, sulfadimerazina oraz nitrofurany.
Sulfonamidy są najbardziej skuteczne w zwalczaniu choroby, natomiast nitrofurany w zapobieganiu. Niewskazane jest podawanie sulfonamidów z pirymetaminą i diawerdyną ze względu na ciężkie uszkodzenia płodów, nerek i układu krwiotwórczego. W celu zapobieżenia współistniejących zakażeń należy podawać z wodą do picia neomycynę, kolimyksynę i tetracykliny.
Praktycznie wszystkie króliki zarażone są w pewnym stopniu kokcydiami. Wyjątkiem są zwierzęta otrzymujące paszę z kokcydiostatykiem. Po długotrwałym stosowaniu tego samego kokcydiostatyku mogą powstać tzw. szczepy oporne. Dobrze byłoby zmienić kokcydiostatyk. W Polsce dopuszczone są dwa kokcydiostatyki: Kokcisan12%( salinomycyna) i Cycostat 66 ( robenidyna).
 
Start arrow Artykuły arrow Adaptacja i aklimatyzacja królików
Adaptacja i aklimatyzacja królików
Redaktor: Stefan   
23.06.2009.
Hodowla królików wiąże się z okresowymi napływami osobników z innych stad. Sprzedajemy zwierzęta. Ruchy migracyjne w celu polepszenia i odświeżenia stada zarodowego wywołują temat adaptacji i aklimatyzacji.
Adaptacja jest zdolnością przystosowywania się organizmu do nowego środowiska zewnętrznego, jest wstępem do aklimatyzacji. Reakcje behawioralne, fizjologiczne i inne mają na celu zneutralizowanie niekorzystnych zmian nowego środowiska a  warunkuje je genotyp królika. Najbardziej zauważalna jest adaptacja  fizjologiczna polegająca na przystosowaniu się do nowego pokarmu, nowych metod utrzymania. Czasami powoduje to zmiany w wytworzeniu nowych układów enzymów trawiennych. Zmiany w utrzymaniu powodują np. zmianę okrywy włosowej lub nowe zachowania termoregulacyjne w związku z ustawieniem klatek na zewnątrz a nie w pomieszczeniach;  zmiana z trzymania na podłożu z siatek, na głęboką ściółkę Ważna jest adaptacja psychologiczna. Polega ona na wytworzeniu nowych odruchów warunkowych w związku ze zmianą personelu obsługującego i zachowań na nowej fermie. Prawidłowa adaptacja to wytworzenie korzystnych interakcji  między genotypem zwierząt a czynnikami środowiskowymi nowego otoczenia. Praktyka pokazuje, że zwierzęta zakupione- w nowym środowisku nie zawsze wykazują wysokie wartości hodowlane dlatego ważną rolę ma hodowca i jego obserwacje, które w znacznym stopniu mogą skrócić okres adaptacyjny.

 

Aklimatyzacja to stan, w którym zwierzęta po zmianie środowiskowej są zdrowe, wykazują tą samą płodność, długowieczność, nie uległy depresji i osiągnęły równowagę biologiczną. Okres aklimatyzacji jest różny, zależy od rasy i gatunku zwierzęcia. Im różnice środowiskowe są większe tym trwa dłużej i trudniej przebiega. Powodem tego są frekwencje genów, które na skutek zmiany mogą powodować brak genów umożliwiających aklimatyzację w nowym środowisku. Zmiany odebrane za pomocą zmysłów są przekazywane do ośrodka układu nerwowego a w konsekwencji prowadzą do depresji. Depresja powoduje zmniejszenie sprawności wszystkich narządów i zniekształca obraz wartości genetycznej królika. Aklimatyzacja królików przebiega najłagodniej i najszybciej gdy: - importujemy króliki poprzez zakoconą samicę, - importujemy młode króliki, - krzyżujemy króliki importowane z miejscowymi. Zaleca się w większości importowanie samców i krzyżowanie ich z miejscowymi samicami. Młode takie już w wieku embrionalnym pozostają pod wpływem miejscowego środowiska poprzez łożysko matki. Ważnym czynnikiem jest żywienie, które nie powinno w zasadniczy sposób odbiegać od poprzedniego. Zmiana warunków środowiskowych może wiązać się z wywołaniem chorób, w tym; schorzeń narządów rozrodczych, schorzeń dróg oddechowych oraz grzybic. Bardzo duże znaczenie ma analiza klimatu i rejonu z którego zamierzamy sprowadzić króliki. W skrajnych przypadkach niecelowym jest sprowadzanie ras lokalnych bytujących w całkowicie odmiennych warunkach środowiskowych od naszych dlatego obowiązkiem hodowcy jest zapewnienie optymalnego środowiska hodowlanego. Środowiskiem takim jest to, którego elementy umożliwiają ujawnienie się pełnej wartości genetycznej królików. W optymalnym środowisku hodowlanym króliki są zdrowe, utrzymywana jest wysoka plenność, rodzi się dobre potomstwo, utrzymuje długa użytkowość zwierząt. Dążenie do takich warunków jest uzasadnione, gdyż tylko wtedy ma sens prowadzenie selekcji królików i uzyskiwanie postępu genetycznego i hodowlanego. Podsumowując, optymalne środowisko hodowlane stwarza się poprzez zapewnienie właściwej bazy paszowej, odpowiedniego mikroklimatu pomieszczeń, racjonalnego użytkowania królików, wysokie kwalifikacje hodowców, prowadzenie sprawnej i wnikliwej kontroli zwierząt. Podnoszenie wartości hodowli odbywa się poprzez właściwy dobór i selekcję stada z jednoczesnym doskonaleniem środowiska zewnętrznego.

 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

24 Października 2017
Wtorek
Imieniny obchodzą:
Antoni, Boleczest,
Filip, Hortensja,
Marcin, Rafał,
Rafaela, Salomon
Do końca roku zostało 69 dni.
© 2017 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -