• Logo królikarz

    W województwie lubelskim i województwach sąsiednich prowadzi działalność Stowarzyszenie Hodowców Królików, Ptaków i Psów Rasowych. Celem naszym jest popularyzacja i stałe podnoszenie poziomu hodowli królików rasowych, drobiu rasowego i psów rasowych. Udowadniamy, że hodowle rasowe świetnie współgrają z wykorzystaniem użytkowym zwierząt i ptaków. Realizację celów osiągamy poprzez organizowanie wystaw, pokazów i szkoleń. Gwarantujemy dobrą atmosferę i satysfakcję z podjęcia decyzji o wstąpieniu w nasze szeregi.

  • króliki

    Hodowla królików rasowych jest podstawową formą działalności i głównym celem powstania Stowarzyszenia.
    Hodowcy- członkowie są zaangażowani w hodowle i aktywnie uczestniczą w ogólnokrajowych oraz regionalnych wystawach i pokazach królików rasowych.
    Do niedawna, króliki polskie średnio prezentowały się na tle królików państw ościennych, jednak w wyniku wstąpienia Polski do Unii Europejskiej i po zniesieniu formalności granicznych, na skutek przepływu materiału hodowlanego różnice wyraźnie się zacierają.
    Hodowcy naszego Stowarzyszenia rywalizują skutecznie z hodowcami krajowymi i z zagranicy zajmując czołowe miejsca na wystawach.
    Organizujemy również wystawy w Lublinie i Kraśniku, w których brały udział króliki z całego kraju. Naszym celem jest popularyzacja hodowli królików rasowych jako formy rywalizacji hobbystyczno- sportowej.

     

  • slajd kury

    Hodowcy naszego Stowarzyszenia w większości wywodzą się ze środowisk wiejskich.
    Na podwórkach, niejako wpisane w pejzaż są biegające kury, kaczki i gęsi.
    Przeważnie pełniły one rolę użytkową w gospodarstwach, jednak coraz częściej łączymy użytkowość z pięknem, a co za tym idzie z rasowością.
    W przeglądzie atlasów drobiu rasowego znajdujemy rasy, które biją rekordy pozyskiwania mięsa oraz nieśności jaj. Paleta barw jest ogromna i zrozumiałym staje się fakt, iż coraz więcej osób łączy przyjemne z pożytecznym i hoduje drób rasowy.
    Podział wagowy również zaspokaja gusta, ponieważ kury rasowe występują w przedziałach od ponad 5kg do ras miniaturowych wynoszących mniej niż kilogram.
    Entuzjaści łączenia piękna z użytkowością znajdą w naszym Stowarzyszeniu fachową poradę, pomoc w pozyskaniu materiału hodowlanego, możliwość uczestniczenia w wystawach i pokazach.

  • Psy rasowe

    Najmłodsza sekcja w naszym Stowarzyszeniu mająca w swoich szeregach psy z tytułami mistrzów wystaw międzynarodowych. Sekcja psów rasowych powstała w odpowiedzi na zapotrzebowanie społeczne. Oprócz ambicji hodowlanych chcemy uświadomić ludziom, że pies jako codzienny i najwierniejszy towarzysz zasługuje na miano członka rodziny a nie zabawki, którą można bez skrupułów porzucić.

Opisując zmysły królików zdałem sobie sprawę z ważności tego zagadnienia. Często nie zdajemy sobie sprawy z odczuć jakie mają nasi podopieczni. Okazuje się jednak, że nasze zwierzątka odbierają więcej bodźców nim sobie wyobrażamy. Do najważniejszych zmysłów królików należą; smak, czucie, wzrok, słuch i węch.
- zmysł smaku króliki mają lepiej rozwinięty niż wiele innych zwierząt. Na pewno rozróżniają smak słodki, gorzki, słony i kwaśny. Wpływa to na fakt, że są karmy, które lepiej im smakują a inne mniej chętnie zjadają. Tolerancyjne są na smak gorzki,a najchętniej zjadają karmy słodkie i słone (zwłaszcza samice),
- bardzo dobrze rozwinięty mają zmysł czucia. Włosy czuciowe (wibrysy) umieszczone po bokach pyszczka i nosa pozwalają im orientować się w ciemnościach i wyczuwać otwartą przestrzeń lub przeszkody w ich otoczeniu,
- ze względu na mnogość naturalnych wrogów na wolności natura wyposażyła króliki w duże oczy umieszczone w bokach głowy co zapewnia im szerokie pole widzenia. Rozróżnianie barw przez te zwierzęta nie jest do końca zbadane, jednak z doświadczeń wynika iż rozpoznają barwę zieloną i czerwoną.
- zmysł słuchu jest szczególnie ciekawy. Króliki ze stojącymi uszami mogą obracać nimi we wszystkie strony, niezależnie jedno od drugiego lub razem. Mają świetny słuch, chociaż zwierzęta z uszami obwisłymi (barany) nieco gorszy.
- węch służy królikom w szczególności do identyfikowania oznakowanego przez siebie terenu substancją niewyczuwalną przez ludzi. Dotyczy to przede wszystkim samców, gdyż samice znakują teren mnie intensywnie. Nozdrza mają ruchome a nos wyposażony w około 100mln komórek węchowych.


Króliki są inteligentnymi zwierzątkami. Potrafią przyswoić sobie swoje imię. Wymaga to jednak cierpliwości i zaufania do opiekuna. W obcowaniu z nami, gdy są dobrze traktowane i przyzwyczajone do nas wspaniale rozpoznają słuchowo i wzrokowo oraz wyczuwają osoby opiekujące się nimi. Z powyższych względów między innymi wynika, że zwierzęta nie lubią odwiedzin osób trzecich.

Zdrowie królików zapewnia powodzenie w hodowli, daje możliwość chowu zwierząt o bardzo dobrych walorach użytkowych i rasowych zakodowanych genetycznie.
W swoich hodowlach popełniamy jednak wiele błędów, które mają istotny wpływ na odporność wrodzoną i nabytą a w konsekwencji prowadzą do niepowodzeń w stadach.
Zasadniczymi warunkami zdrowia królików są; higiena utrzymania, właściwe odżywianie i dobre warunki środowiskowe. Z chwilą, gdy zdecydowaliśmy się na hodowlę musimy z całą odpowiedzialnością szybko i skutecznie reagować na wszelkie oznaki chorobowe, zorganizować tak pomieszczenia by było jak najmniejsze zagęszczenie klatek.
Najpewniejszym sposobem jest działanie profilaktyczne. Hodowca musi zapewnić czystość w obrębie fermy- w warunkach złych większość zarazków przybiera bardziej zjadliwe formy. Należy dbać o dezynfekcję pomieszczeń i sprzętu używanego w chowie królików, tępić potencjalnych nosicieli zarazków (myszy, szczury), stosować kwarantannę zwierząt nowo nabytych. Choroba to naruszenie równowagi pomiędzy osobnikiem a otaczającym go światem, która eliminuje możliwość przetrwania w danym środowisku. Do najczęściej spotykanych objawów chorobowych należy zaliczyć: brak apetytu, nastroszenie sierści, niezborność ruchów, nieruchliwość, biegunka, wycieki z nosa, uszu, narządów moczowo-płciowych, oczu, obrzęki, wrzody, zmiany barwy i konsystencji kału, zaparcia, nadmierne wychudzenie, kaszel i paraliż kończyn. Bywają upadki bezobjawowe, które powinny być zbadane w placówkach weterynaryjnych.
Choroby dzielimy na zakaźne i niezakaźne. Zakaźne to choroby wywołane przez drobnoustroje chorobotwórcze tj. bakterie, wirusy i riketsje. Występują też choroby inwazyjne wywoływane przez pasożyty wewnętrzne lub zewnętrzne.
Choroby niezakaźne to różnego rodzaju schorzenia układów i narządów, zatrucia, zaburzenia przemiany materii.

Wpływ stresu i strachu na stan zdrowia królików.
    Strach i stres są bardzo ważnymi czynnikami wpływającymi  na stan zdrowia królików. Zwierzęta te znacznie szybciej reagują na wspomniane czynniki, niż np. na ból. Wyczuwalność niebezpieczeństwa jest natychmiast przekazywana do rdzenia nadnerczy co prowadzi do uwolnienia adrenaliny , która pobudza reakcję alarmową.  W wyniku tych zmian następuje przyspieszenie skurczów serca a tym samym podniesienie ciśnienia krwi, wzrasta wentylacja płuc.
Krew zostaje skierowana głównie do układów odpowiedzialnych za sytuacje alarmowe tj. mózgu, serca i kończyn, natomiast w znacznie mniejszym stopniu do pozostałych układów tj. płciowego, moczowego i pokarmowego.
Motoryka przewodu pokarmowego ulega zahamowaniu, następuje zachwianie równowagi drobnoustrojów w jego końcowym odcinku. Znacznemu zużyciu ulegają rezerwy energetyczne wątroby.
Wszystkie te zmiany wynikające m.in. z niedokrwienia w/wym układów prowadzą do powstania biegunki, zapalenia jelit i enterotoksemii (choroba zakaźna wywołana przez bakterie beztlenowe).
    Z powyższych powodów należy w miarę możliwości unikać sytuacji stresowych, które u królików występują bardzo często. W pobliżu hodowli nie powinno być psów, kotów, gryzoni. Odwiedzający nasze króliki powinni być poinstruowani o sposobie zachowania się w rejonie klatek bądź zagród. Przy zakupie nowych zwierząt z pewnego źródła należałoby zabrać odrobinę ściółki, by królik w nowym miejscu poczuł znajomy zapach.
W wypadku wystąpienia sytuacji stresowych należy zapewnić dostęp do pokarmu zawierającego włókno, które pobudza motorykę jelit.
                                Stefan

Do opracowania tematu wykorzystałem dane z książki Choroby Królików, pod redakcją naukową prof. Krzysztofa Kostro i prof. Zdzisława Glińskiego.

Hodowla królików to odchowanie rasowych i zdrowych młodych pokoleń, a więc wiedza na temat wzrostu ciała i rozwoju młodzieży.
Wzrost ciała i rozwój królików dzielimy na trzy etapy: -w czasie ciąży (29-34 dni), -od urodzenia do odsadzenia (28- 42 dni), -po odsadzeniu od matki (około 35 dni-17 tygodni).
Ciąża trwa średnio 31 dni. W okresie prenatalnym płody pobierają wszystkie składniki odżywcze od matki. Ważny jest w tym okresie poziom odżywiania i wartość energetyczna pokarmu dla matek. Masa ciała noworodków uzależniona jest od poziomu odżywiania i najlepsza jest przy średnim i wysokim poziomie, natomiast liczba w miocie jest największa tylko przy wysokim poziomie odżywiania. Ograniczanie poziomu odżywiania może też spowodować obniżenie poziomu glikogenu w wątrobach młodych a jest on zasadniczym źródłem energii płodów. Większa masa ciała osesków jest bardzo ważna, gdyż wpływa na późniejszą wielkość ciała, tempo wzrostu i śmiertelność młodych. Należy pamiętać również o czasie krycia samic. Samice kryte w czasie laktacji dają mioty o większej śmiertelności, słabszy jest też rozwój płodów i ich wzrost. Masa ciała osesków pochodzących od samic krytych w czasie karmienia jest o 10% mniejsza niż samic nie karmiących. Drugie 10% mniejszej masy ciała może być powodem pochodzenia miotu od pierwiastek. Pierwiastki pobierają mniej pokarmu i wskutek deficytu energetycznego dają mioty mniejsze od wieloródek. Rodzaj pokarmu nie ma wpływu na masę młodych ich liczbę ani liczbę żywych i martwych płodów. Wpływa jednak zasadniczo na mleczność samic.

Metody kojarzenia i krzyżowania.
W hodowlach partnerami płciowymi mogą być króliki tych samych ras lub ras różnych, mogą być ze sobą spokrewnione lub nie.
Już w roku 1872 Settegast  prowadził badania nad kojarzeniami zależnymi od stopnia spokrewnienia. Przyjął on podział na:
1.    hodowlę w czystości rasy (kojarzenie krewniacze i niekrewniacze),
2.    odświeżanie krwi (jednorazowe wprowadzenie genów innej populacji),
3.    krzyżowanie ras:
-    użytkowe,
-    wypierające (przekształcenie rasy),
-    twórcze (wytworzenie nowej rasy),
-    uszlachetniające.
Podziały kojarzeń zmieniały się wielokrotnie na skutek co raz to nowych odkryć w badaniach.
Obecnie umownie obowiązuje podział Olbrychta z 1961 roku, który wzorując się na pracach Lusha przyjął za kryteria  stopień spokrewnienia i przynależność rasową lub gatunkową partnerów płciowych.
Wyróżnia on trzy grupy: