• Logo królikarz

    W województwie lubelskim i województwach sąsiednich prowadzi działalność Stowarzyszenie Hodowców Królików, Ptaków i Psów Rasowych. Celem naszym jest popularyzacja i stałe podnoszenie poziomu hodowli królików rasowych, drobiu rasowego i psów rasowych. Udowadniamy, że hodowle rasowe świetnie współgrają z wykorzystaniem użytkowym zwierząt i ptaków. Realizację celów osiągamy poprzez organizowanie wystaw, pokazów i szkoleń. Gwarantujemy dobrą atmosferę i satysfakcję z podjęcia decyzji o wstąpieniu w nasze szeregi.

  • króliki

    Hodowla królików rasowych jest podstawową formą działalności i głównym celem powstania Stowarzyszenia.
    Hodowcy- członkowie są zaangażowani w hodowle i aktywnie uczestniczą w ogólnokrajowych oraz regionalnych wystawach i pokazach królików rasowych.
    Do niedawna, króliki polskie średnio prezentowały się na tle królików państw ościennych, jednak w wyniku wstąpienia Polski do Unii Europejskiej i po zniesieniu formalności granicznych, na skutek przepływu materiału hodowlanego różnice wyraźnie się zacierają.
    Hodowcy naszego Stowarzyszenia rywalizują skutecznie z hodowcami krajowymi i z zagranicy zajmując czołowe miejsca na wystawach.
    Organizujemy również wystawy w Lublinie i Kraśniku, w których brały udział króliki z całego kraju. Naszym celem jest popularyzacja hodowli królików rasowych jako formy rywalizacji hobbystyczno- sportowej.

     

  • slajd kury

    Hodowcy naszego Stowarzyszenia w większości wywodzą się ze środowisk wiejskich.
    Na podwórkach, niejako wpisane w pejzaż są biegające kury, kaczki i gęsi.
    Przeważnie pełniły one rolę użytkową w gospodarstwach, jednak coraz częściej łączymy użytkowość z pięknem, a co za tym idzie z rasowością.
    W przeglądzie atlasów drobiu rasowego znajdujemy rasy, które biją rekordy pozyskiwania mięsa oraz nieśności jaj. Paleta barw jest ogromna i zrozumiałym staje się fakt, iż coraz więcej osób łączy przyjemne z pożytecznym i hoduje drób rasowy.
    Podział wagowy również zaspokaja gusta, ponieważ kury rasowe występują w przedziałach od ponad 5kg do ras miniaturowych wynoszących mniej niż kilogram.
    Entuzjaści łączenia piękna z użytkowością znajdą w naszym Stowarzyszeniu fachową poradę, pomoc w pozyskaniu materiału hodowlanego, możliwość uczestniczenia w wystawach i pokazach.

  • Psy rasowe

    Najmłodsza sekcja w naszym Stowarzyszeniu mająca w swoich szeregach psy z tytułami mistrzów wystaw międzynarodowych. Sekcja psów rasowych powstała w odpowiedzi na zapotrzebowanie społeczne. Oprócz ambicji hodowlanych chcemy uświadomić ludziom, że pies jako codzienny i najwierniejszy towarzysz zasługuje na miano członka rodziny a nie zabawki, którą można bez skrupułów porzucić.

Historia królików satynowych sięga roku 1932, kiedy to w Stanach Zjednoczonych u hodowcy Waltera Hueya z Pendelton w stanie Kentucky pojawiły się w skutek pewnej mutacji w miocie hawan, króliki o niespotykanej dotąd okrywie włosowej. Zwierzęta z hodowli Hueya wyróżniały się niezwykle głębokim nie występującym u innych ras połyskiem oraz bardzo gęstą i delikatną okrywą. Po raz pierwszy wspomniany hodowca swoje króliki zaprezentował w roku 1934 na stanowej wystawie w Louisville, gdzie wzbudziły wielką sensację. Ze względu na wyjątkowość ich okrywy włosowej króliki satynowe początkowo próbowano wykorzystać do chowu masowego dla przemysłu futrzarskiego.

Kolejny Amerykanin Price z Phoenix w Arizonie w celu zwiększenia użytkowości skrzyżował króliki satynowe z nowozelandzkim białym, który był w tym czasie najpopularniejszym królikiem w Stanach Zjednoczonych. Efektem tych kojarzeń było uzyskanie w 1938 roku satynowego w barwie kości słoniowej (genetyczny albinos), który dzięki osobliwej strukturze włosów zyskał oryginalny żółty połysk. W roku 1946 założony został ogólnoamerykański klub hodowców królików satynowych o nazwie American Satin Rabbit Association.

Pierwszy eksport królików tej rasy odbył się w roku 1947, kiedy to pierwsze sztuki w barwie kości słoniowej dotarły do Anglii, gdzie w krótkim czasie na ich bazie wyhodowano kolejne odmiany barwne. W hodowli rasa nie wymaga specjalnych warunków utrzymania, odznacza się dobrą plennością i wyjątkowo delikatnym mięsem. Dla utrzymania dobrej jakości okrywy włosowej hodowcy tej rasy zalecają dodawanie do karmy ziaren słonecznika lub siemie lniane.

Królik satynowy w ostatnich latach w Europie coraz częściej i liczniej pojawia się na wystawach. W polskich hodowlach znajdują się tylko pojedyncze egzemplarze tych zwierząt. W związku z otwarciem granic i częstszymi wyjazdami naszych hodowców na zagraniczne wystawy bardzo prawdopodobny jest i u nas wzrost populacji tej oryginalnej rasy w najbliższym czasie.

Rasa wyhodowana we Francji w miejscowości Sarthe.

W miotach o szarym ubarwieniu pojawiły się króliki o sierści z krótkim włosem.

W wyniku krzyżowań królików tych między sobą, wszystkie króliki w miotach rodziły się z bardzo krótkimi włosami pokrywowymi.

Hodowlę ich rozpoczął biskup Gillet.

W krótkim czasie stały się popularne w całej Europie i obecnie hodowane są w wielu odmianach barwnych.

Masa ciała w wieku 8 m-cy i powyżej powinna wynosić 3,0 – 4,80 kg.

Długość uszu 11 – 12 cm.

Okrywa włosowa wybitnie gęsta, sprężysta, jedwabista, z bardzo dobrym połyskiem.

Włosy pokrywowe bardzo słabo wykształcone, skryte w podszyciu, o długości 18- 20 mm.

Rasa ta została wyhodowana w Anglii w roku 1920 z krzyżowań królików podpalanych z szynszylowatymi. Prawie w tym samym czasie króliki o identycznym ubarwieniu pojawiły się na kontynencie europejskim  (Niemcy). Obecnie króliki podbielane hodowane są w odmianach barwnych: czarnej, niebieskiej i hawanie.

Najniższa dopuszczalna masa ciała w wieku 8 miesięcy i powyżej 3,0 kg, najwyższa 4,5 kg.

Harmonijna budowa ciala. Tułów krępy, walcowaty. Uszy mięsiste, mocno osadzone, dobrze owłosione, łyżeczkowate o zaokrąglonych końcach. Długość uszu 11,5 do 12,0 cm.

Okrywa włosowa bardzo gęsta i sprężysta, z krótkimi włosami podszyciowymi. Znacznie dłuższe, równomiernie rozmieszczone, sprężyste włosy pokrywowe wyraźnie odznaczają się od podszycia. Długość włosów pokrywowych około 3 cm.

Barwa okrywy włosowej: czarny- barwa okrywy włosowej na grzbiecie, głowie, zewnętrznej części ucha, zewnętrznej części skoków jednolicie czarna. Po bokach tułowia, na zadzie, nad ogonem, na obrzeżach skoków wyrastają równomiernie od podbrzusza, jak najwyżej na tułów włosy z białymi końcówkami, wyraźnie oddzielające błyszczący, jednolicie czarnej barwy grzbiet. Biała okrywa włosowa na brzuchu, dolnych częściach skoków i spodniej części ogona. Biała otoczka wokół oczu, nozdrzy i wewnętrznej stronie uszu. Białe kępki włosów u podstawy uszu. Mały biały klin (trójkąt) grzbietowy. Wszystkie oznaki lamowania muszą być śnieżnobiałe, ostro kontrastujące z barwą czarną.

 

Historia królika podpalanego sięga roku 1887, kiedy to w Anglii w miejscowości Brailsford, u hodowcy o nazwisku Cox pojawiły się między królikami srebrzystymi małymi i holenderskimi pierwsze osobniki, zwiastuny dzisiejszego podpalanego. Kilku hodowców podjęło prace nad doskonaleniem tej odmiany. Pierwsze króliki miały żółto zabarwiony brzuch, a pozostałe części ciała były czarne.

Następnie króliki te zaczęto kojarzyć z zajęczakiem i uzyskano barwę intensywnie ognistoczerwoną (podpalaną) jednocześnie króliki były większe i dłuższe. Do powstania tej odmiany doprowadził hodowca Purrel z Cheltenham.

W 1890 roku powstały w Anglii dwa kluby skupiające hodowców obu odmian nowo wyhodowanych.

Po kilku latach kluby połączyły się, został opracowany jeden wzorzec królika podpalanego łączący barwę królika podpalanego z budową królika o piersi żółtej. Klub ten pod nazwą British Tan Rabbit Club istnieje do dzisiaj.

Obecnie hodowane i uznane są barwy królików podpalanych: czarna, niebieska, hawana i marburska. Sporadycznie występuje barwa liliowa.

W Polsce najbardziej popularną jest odmiana czarna, chociaż obecnie dość często spotyka się barwy; niebieską i hawana.

Króliki rasy podpalanej należą do ras małych, świetnie przystosowanych do naszych warunków.

Budowa ich charakteryzuje się dobrym umięśnieniem i świetną jakością mięsa.

Odmiany barwne:

- czarna,

- niebieska,

- żółta,

- madagaskarowa,

- hawana.

Rasa wyhodowana w Anglii poprzez krzyżowanie królików Belgijskich Olbrzymów Białych z królikami o plamistym ubarwieniu okrywy włosowej.

W wyniku doskonalenia rasy powstał wzorzec, którego charakterystyczną cechą jest bardzo trudny do uzyskania rysunek.

Na głowie cechami wymagalnymi są: tzw. motyl, obwódki oczu, plamki policzkowe oraz uszy wraz z ich nasadą.

Na rysunek tułowia składają się: pręga zaczynająca się za potylicą, przebiegająca od karku aż do końca ogona; pojedyncze plamki o średnicy około 3cm, oddzielone od siebie, umieszczone na obu bokach w części lędźwiowo- krzyżowej tułowia i na udach.

Ideałem jest 6 do 8 plamek w odbiciu lustrzanym po obu stronach tułowia.

Waga w wieku 8 miesięcy i starszym musi osiągać 6kg i powyżej.

Charakterystyczną cechą tej rasy jest bardzo dobre umięśnienie ciała.

Długość tułowia 68cm i więcej, postawa kończyn średnio wysoka z brzuchem wyraźnie uniesionym nad podłożem.

Wzorcowa długość uszu 17-18cm.

Króliki tej rasy mimo trudnego do uzyskania rysunku powinny być popularne w hodowlach ze względu na możliwości krzyżowania z innymi rasami.

Wśród ras dużych właśnie Olbrzym Srokacz wyróżnia się dobrym umięśnieniem co pozwala na uzyskiwanie dobrych parametrów w krzyżowaniach przeznaczonych do wykorzystania użytkowego.