• Logo królikarz

    W województwie lubelskim i województwach sąsiednich prowadzi działalność Stowarzyszenie Hodowców Królików, Ptaków i Psów Rasowych. Celem naszym jest popularyzacja i stałe podnoszenie poziomu hodowli królików rasowych, drobiu rasowego i psów rasowych. Udowadniamy, że hodowle rasowe świetnie współgrają z wykorzystaniem użytkowym zwierząt i ptaków. Realizację celów osiągamy poprzez organizowanie wystaw, pokazów i szkoleń. Gwarantujemy dobrą atmosferę i satysfakcję z podjęcia decyzji o wstąpieniu w nasze szeregi.

  • króliki

    Hodowla królików rasowych jest podstawową formą działalności i głównym celem powstania Stowarzyszenia.
    Hodowcy- członkowie są zaangażowani w hodowle i aktywnie uczestniczą w ogólnokrajowych oraz regionalnych wystawach i pokazach królików rasowych.
    Do niedawna, króliki polskie średnio prezentowały się na tle królików państw ościennych, jednak w wyniku wstąpienia Polski do Unii Europejskiej i po zniesieniu formalności granicznych, na skutek przepływu materiału hodowlanego różnice wyraźnie się zacierają.
    Hodowcy naszego Stowarzyszenia rywalizują skutecznie z hodowcami krajowymi i z zagranicy zajmując czołowe miejsca na wystawach.
    Organizujemy również wystawy w Lublinie i Kraśniku, w których brały udział króliki z całego kraju. Naszym celem jest popularyzacja hodowli królików rasowych jako formy rywalizacji hobbystyczno- sportowej.

     

  • slajd kury

    Hodowcy naszego Stowarzyszenia w większości wywodzą się ze środowisk wiejskich.
    Na podwórkach, niejako wpisane w pejzaż są biegające kury, kaczki i gęsi.
    Przeważnie pełniły one rolę użytkową w gospodarstwach, jednak coraz częściej łączymy użytkowość z pięknem, a co za tym idzie z rasowością.
    W przeglądzie atlasów drobiu rasowego znajdujemy rasy, które biją rekordy pozyskiwania mięsa oraz nieśności jaj. Paleta barw jest ogromna i zrozumiałym staje się fakt, iż coraz więcej osób łączy przyjemne z pożytecznym i hoduje drób rasowy.
    Podział wagowy również zaspokaja gusta, ponieważ kury rasowe występują w przedziałach od ponad 5kg do ras miniaturowych wynoszących mniej niż kilogram.
    Entuzjaści łączenia piękna z użytkowością znajdą w naszym Stowarzyszeniu fachową poradę, pomoc w pozyskaniu materiału hodowlanego, możliwość uczestniczenia w wystawach i pokazach.

  • Psy rasowe

    Najmłodsza sekcja w naszym Stowarzyszeniu mająca w swoich szeregach psy z tytułami mistrzów wystaw międzynarodowych. Sekcja psów rasowych powstała w odpowiedzi na zapotrzebowanie społeczne. Oprócz ambicji hodowlanych chcemy uświadomić ludziom, że pies jako codzienny i najwierniejszy towarzysz zasługuje na miano członka rodziny a nie zabawki, którą można bez skrupułów porzucić.

Królik Nowozelandzki Czerwony został wyhodowany w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych.

Do powstania tej rasy najprawdopodobniej wykorzystano Belgijskie Olbrzymy, Zajęczaki i dzikie króliki sprowadzane z Nowej Zelandii.

Na wystawie w Stanach Zjednoczonych rasa została zaprezentowana po raz pierwszy w 1910 roku, a pierwsze osobniki dotarły do Europy w roku 1919.

Przez wiele lat króliki te hodowane były ze względu na okrywę włosową i mięso jako króliki użytkowe, jednak nie zdołały przebić walorów królika Nowozelandzkiego Białego.

Nowozelandzki Czerwony hodowany jest w wielu krajach, popularny na wystawach w Polsce i innych europejskich (we Francji nie jest uznany- mają Burgundzkiego).

Rasa średnia. Masa ciała 4,0- 5,10 kg. Harmonijna budowa, dobrze rozwinięty przód i zad. Długość uszu 12-12,5 cm. Równomiernie rozłożona czerwonozłocista barwa okrywy włosowej o długości 3-3,5 cm włosów okrywowych.

Jedna z najpopularniejszych ras hodowanych na świecie.

Twórcą rasy jest W. S. Preshaw z miasteczka Ippon w Kalifornii.

Celem prac hodowlanych było uzyskanie królika wszechstronnie użytkowego (pod względem wykorzystania mięsa jak i futra), gdyż w tamtym czasie było wielkie zapotrzebowanie na oba parametry.

Do kojarzeń użył miejscowych królików ras albinotycznych i dzikich królików sprowadzanych z Nowej Zelandii co zapewniało powstałym osobnikom szybki wzrost, wysoką wydajność rzeźną, a późniejsze krzyżowanie z królikiem angorskim zapewniło gęstą okrywę włosową.

Uznanie rasy nastąpiło w roku 1916, a do Europy trafiły pierwsze egzemplarze w 1946 roku sprowadzone przez Anglików. W Anglii króliki nowozelandzkie uznawane są również w barwach: niebieskiej i czarnej.

Początkowo króliki nowozelandzkie białe wykorzystywano w fermach wielkotowarowych, dopiero po latach trafił do hodowli amatorskich.

Głównymi zaletami tej rasy są: szybkie przyrosty masy ciała (w wieku 3 m-cy osiąga 2,50 kg), duża wydajność rzeźna- w granicach 62%, wczesna dojrzałość do rozrodu (około 4 m-cy) i dobrze rozwinięty instynkt macierzyński oraz duża plenność. Gęsta okrywa włosowa stanowiła cenny materiał dla ówczesnego przemysłu futrzarskiego.

Do Polski królik nowozelandzki biały trafił w roku 1964 i od początku zyskał wielką popularność w hodowlach przemysłowych oraz amatorskich.

Królik rasy średniej, idealna masa ciała 4- 5,30 kg, maksymalnie 5,50 kg. Ciało jest krótkie, silnie umięśnione, szczególnie w partii piersi i zadu. Długość uszu 10-11,50 cm, bardzo gęsta (szczególnie w podszyciu) okrywa włosowa o długości 3 cm. Barwa okrywy włosowej na całym ciele czysto biała.

 

Kastorex w wolnym tłumaczeniu znaczy królewski bóbr.

Rasa ta została wyhodowana z mutacji olbrzyma belgijskiego, gdzie w miotach pojawiły się króliki o bardzo gęstej i krótkiej okrywie włosowej. Miało to miejsce w hodowli Desire Gaillon z miejscowości Louche we Francji w roku 1919. W drodze krzyżowań z innymi odmianami barwnymi powstała cała gama odmian barwnych rexów. Kastorex to rasa o pięknym czerwonobrązowym odcieniu okrywy włosowej.

Najniższa dopuszczalna masa ciała – 3,0 kg, najwyższa- 5,5 kg.

Harmonijna budowa ciała. Tułów walcowaty, sylwetka wydłużona. Głowa wydłużona, szersza w partii czołowej. Uszy stojące, dobrze osadzone, zaokrąglone na końcach, owłosione. Długość uszu 11-12 cm. Okrywa włosowa wybitnie gęsta, sprężysta, jedwabista, z bardzo dobrym połyskiem. Włosy pokrywowe słabo wykształcone, bardzo krótkie (długość włosów 18-20 mm), skryte w podszyciu. Wysokość okrywy włosowej na całym ciele jednakowa. Włosy na całym ciele w barwie czerwonobrązowej (zbliżonej do barwy kasztana). Czerwonobrązowa barwa rozłożona równomiernie od głowy do zadu, możliwie jak najgłębiej zachodząca na boki. Czarne końce krótkich włosów tworzą na barwie okrywy charakterystyczny nalot, mniej wyraźny na głowie, uszach, pysku kończynach i dolnej części boków. Obwódki wokół oczu jaśniejsze. Uszy lekko lamowane. Ubarwienie brzucha, wewnętrznej strony kończyn i spodniej strony ogona białe. Barwa włosów podszyciowych niebieska do ciemnoniebieskiej (w partii brzucha niebieska).

Rasa najprawdopodobniej wyhodowana we Francji, a następnie spotykana w innych krajach, w tym w USA. Występują dwie odmiany barwne: brązowa i niebieska.

Najniższa dopuszczalna masa ciała w wieku 8 miesięcy i powyżej 3,5 kg, najwyższa 5,5 kg.

Harmonijna budowa ciała. Tułów krępy, walcowaty, dobrze umięśniony, dobrze rozwinięty przód i zad. Długość uszu 11-12 cm. Okrywa włosowa gęsta, sprężysta, jedwabista. Długość włosów pokrywowych około 3 cm. Barwa okrywy włosowej: brązowa- na grzbiecie (od uszu do ogona) brązowa pręga o szerokości 8-10 cm, która przechodzi w barwę jasno pastelową na bokach. Barwa włosów na brzuchu jaśniejsza niż na bokach. Brązowa barwa okrywy na uszach, pysku (tzw. maska), kończynach przednich do nadgarstka, kończynach tylnych do stawu skokowego i ogonie. Maska pyska nie może przechodzić powyżej linii oczu. Dopuszczalne występowanie brązowych plamek na skroniach. Ciemna i jasna barwa okrywy nie może się ostro odcinać od siebie, powinna łagodnie przechodzić jedna w drugą. Niebieska- na grzbiecie (od uszu do ogona) niebieskobeżowa pręga o szerokości 8-10 cm, która przechodzi w beż z odcieniem niebieskim na bokach. Barwa włosów na brzuchu jaśniejsza niż na bokach. Niebieskobeżowa barwa okrywy na uszach, pysku (tzw. maska), kończynach przednich do nadgarstka, kończynach tylnych do stawu skokowego i ogonie. Maska pyska nie może przechodzić powyżej linii oczu. Ciemna i jasna barwa okrywy nie może odcinać się ostro od siebie, powinna łagodnie przechodzić jedna w drugą. Brązowa i niebieska barwa włosów podszyciowych odpowiada tonacji barwnej włosa pokrywowego i w miejscach ciemniejszych jest ciemno niebieska, a w jaśniejszych szarożółta.

Rasa pochodząca ze Stanów Zjednoczonych, której twórcą był George West z Kalifornii.

Celem jego prac hodowlanych rozpoczętych 1924 roku było otrzymanie rasy o dobrych przyrostach masy ciała i dobrej okrywie włosowej.

Pierwotnie do krzyżowań używał króliki rasy szynszyl wielki i rosyjskiego, któremu kalifornijski zawdzięcza barwę. Następnie w celu zwiększenia masy ciała do krzyżówek dołożył nowozelandzkiego białego.

Pierwszy królik rasy kalifornijski zaprezentowany został w 1929 roku, jednak oficjalne uznanie rasy przez American Rabbit Breeders Association wraz z zatwierdzeniem wzorca nastąpiło w roku 1939.

Od początku królik kalifornijski był tak jak nowozelandzki biały wykorzystywany na fermach towarowych jako źródło mięsa, dopiero później trafił do hodowli amatorskich.

W kilkanaście lat po II wojnie światowej, w roku 1958 króliki kalifornijskie pojawiły się w Europie, sprowadzone przez Anglików.

Były to króliki odmiany czarnej.

W Anglii powstały nowe odmiany barwne tj: niebieska i hawana.

Z Anglii króliki rozpowszechniły się po całej Europie i stały się jedną z pięciu ras typowo mięsnych (wydajność rzeźna ponad 62%).

Ze względu na świetne parametry użytkowe stał się podstawową rasą wśród hodowców rozpoczynających swoją przygodę z królikami rasowymi.

W naszej części Europy rasa bardzo popularna na wystawach.

Idealna masa ciała 4,00 – 5,00 kg. Długość uszu 10,5 – 11,5 cm. Bardzo gęsta, szczególnie w podszyciu okrywa włosowa.