• Logo królikarz

    W województwie lubelskim i województwach sąsiednich prowadzi działalność Stowarzyszenie Hodowców Królików, Ptaków i Psów Rasowych. Celem naszym jest popularyzacja i stałe podnoszenie poziomu hodowli królików rasowych, drobiu rasowego i psów rasowych. Udowadniamy, że hodowle rasowe świetnie współgrają z wykorzystaniem użytkowym zwierząt i ptaków. Realizację celów osiągamy poprzez organizowanie wystaw, pokazów i szkoleń. Gwarantujemy dobrą atmosferę i satysfakcję z podjęcia decyzji o wstąpieniu w nasze szeregi.

  • króliki

    Hodowla królików rasowych jest podstawową formą działalności i głównym celem powstania Stowarzyszenia.
    Hodowcy- członkowie są zaangażowani w hodowle i aktywnie uczestniczą w ogólnokrajowych oraz regionalnych wystawach i pokazach królików rasowych.
    Do niedawna, króliki polskie średnio prezentowały się na tle królików państw ościennych, jednak w wyniku wstąpienia Polski do Unii Europejskiej i po zniesieniu formalności granicznych, na skutek przepływu materiału hodowlanego różnice wyraźnie się zacierają.
    Hodowcy naszego Stowarzyszenia rywalizują skutecznie z hodowcami krajowymi i z zagranicy zajmując czołowe miejsca na wystawach.
    Organizujemy również wystawy w Lublinie i Kraśniku, w których brały udział króliki z całego kraju. Naszym celem jest popularyzacja hodowli królików rasowych jako formy rywalizacji hobbystyczno- sportowej.

     

  • slajd kury

    Hodowcy naszego Stowarzyszenia w większości wywodzą się ze środowisk wiejskich.
    Na podwórkach, niejako wpisane w pejzaż są biegające kury, kaczki i gęsi.
    Przeważnie pełniły one rolę użytkową w gospodarstwach, jednak coraz częściej łączymy użytkowość z pięknem, a co za tym idzie z rasowością.
    W przeglądzie atlasów drobiu rasowego znajdujemy rasy, które biją rekordy pozyskiwania mięsa oraz nieśności jaj. Paleta barw jest ogromna i zrozumiałym staje się fakt, iż coraz więcej osób łączy przyjemne z pożytecznym i hoduje drób rasowy.
    Podział wagowy również zaspokaja gusta, ponieważ kury rasowe występują w przedziałach od ponad 5kg do ras miniaturowych wynoszących mniej niż kilogram.
    Entuzjaści łączenia piękna z użytkowością znajdą w naszym Stowarzyszeniu fachową poradę, pomoc w pozyskaniu materiału hodowlanego, możliwość uczestniczenia w wystawach i pokazach.

  • Psy rasowe

    Najmłodsza sekcja w naszym Stowarzyszeniu mająca w swoich szeregach psy z tytułami mistrzów wystaw międzynarodowych. Sekcja psów rasowych powstała w odpowiedzi na zapotrzebowanie społeczne. Oprócz ambicji hodowlanych chcemy uświadomić ludziom, że pies jako codzienny i najwierniejszy towarzysz zasługuje na miano członka rodziny a nie zabawki, którą można bez skrupułów porzucić.

Rasa powstała na skutek krzyżowania angielskich baranów z belgijskim olbrzymem oraz dużymi królikami normandzkimi.

Francuski baran wytworzony we Francji, a uznanie rasy datuje się na rok 1863.

Rasa bardzo chętnie hodowana, również w Polsce. Występuje w wielu odmianach barwnych: szarej, niebieskiej, hawana, żelazistej, czarnej, madagaskarowej, szynszylowatej, żółtej oraz białej- czerwonookiej i niebieskookiej. Występuje również w odmianach srokatych.

Masa ciała to 5,50 kg i powyżej. Rozpiętość uszu mierzona przez głowę wynosi

38 – 45 cm. Harmonijna budowa ciała, sylwetka krępa i zbita.

Szyja krótka ( niewidoczna ).

Przodków tej rasy znano już we wczesnym średniowieczu ze względu na pozyskiwanie cennego mięsa.

Starania o uznanie królika burgundzkiego jako rasy rozpoczęto w początkach XX wieku i oficjalnie uznana została we Francji w 1914 roku pod nazwą – płowy z Burgundii.

Królik Burgundzki od początku hodowany był pod kątem pozyskiwania mięsa, chociaż ceniony był z powodu dobrej okrywy włosowej i oryginalnej żółtej barwy.

Obecnie hodowana jest w wielu krajach europejskich, a swoją popularność zawdzięcza dobrym przyrostom masy ciała, wydajności rzeźnej ponad 60%, dobrej plenności i świetnie rozwiniętemu instynktowi macierzyńskiemu.

Na uwagę zasługuje fakt, że obecnie w kraju pochodzenia, czyli we Francji królik Burgundzki w wyniku prac hodowlanych posiada barwę prawie czerwoną (jak nowozelandzki czerwony).

W większości krajów europejskich utrzymała się barwa żółto- czerwona, jednak występują dość duże różnice w długości uszu.

Wzorzec europejski uznaje dwa typy królika Burgundzkiego jako rasy: królika o barwie prawie czerwonej, hodowanego we Francji i królika powszechnie hodowanego w Europie ( w tym w Polsce) o barwie żółto- czerwonej.

Wg ekspertów rasa królika Burgundzkiego jest uznawana jako jedna z najlepszych wyróżniająca się wybitnymi walorami użytkowymi.

 

Krajem pochodzenia tej rasy jest Belgia, prowincja Flandria. Belgijski olbrzym jest największą rasą uznaną i hodowaną. Pierwsze wzmianki o występowaniu królików tej rasy pochodzą z XVI stulecia, a hodowano je w okolicach miasta Gent, od którego pochodzi pierwsza nazwa olbrzym gencki lub olbrzym flandryjski. Króliki te były powszechnie hodowane w tym kraju. Późniejsza historia datuje się od wieku XIX, gdyż brak jest zapisków z okresów wcześniejszych. Jedna z hipotez mówi, że belgijski olbrzym może pochodzić od wymarłego w XIX wieku królika patagońskiego, hodowanego w Belgii i Francji. Rozwój hodowli tej rasy datuje się od wieku XIX, w którym to czasie występował pod nazwą olbrzyma flandryjskiego. Od roku 1830 masowo hodowano belgijskiego olbrzyma w Belgii i Francji, a od 1880 roku zaczęto masowo wywozić króliki tej rasy do innych krajów europejskich, a wcześniej do Stanów Zjednoczonych. Wpływ na wygląd rasy mieli również Anglicy i Niemcy. Niemcy od roku 1885 sprowadzali króliki belgijski olbrzym z Belgii i częściowo z Anglii. Początkowo belgijski olbrzym hodowany był w barwach: szarej i żelazistej, kolejne odmiany barwne pojawiły się dużo później. Niemcy prowadzili wiele prac modyfikując  belgijskiego olbrzyma i od roku 1937 występuje on w Niemczech pod nazwą niemieckiego olbrzyma. W Polsce rasa ta jest powszechnie hodowana. W roku 1900 we Lwowie pojawił się w katalogu pod nazwami belgijskiego olbrzyma i olbrzyma flandryjskiego, chociaż opisywana była przez polskiego autora jako rasa nadająca się do chowu w 1887 roku. Rasa ta znajduje swoich miłośników dzięki imponującym rozmiarom, chociaż ze względów użytkowych nie jest rasą ekonomiczną. Najbardziej nadaje się do chowu amatorskiego.  Belgijski olbrzym występuje w barwach: szarej (trzy tonacje-jasna, średnia i ciemna), żelazistej, czarnej, niebieskiej, niebieskoszarej, żółtej, zajęczatej, szynszylowej i innych barwach. Pochodną belgijskiego olbrzyma jest prawie nieznana na kontynencie rasa pod nazwą brytyjski olbrzym, która niesłusznie uważana była jako rasa większa. Pod koniec lat czterdziestych ubiegłego wieku Anglicy sprowadzili zmodyfikowane króliki rasy belgijski olbrzym ze Stanów Zjednoczonych w różnych odmianach barwnych i hodują je pod nazwą brytyjski olbrzym. Założono tam klub hodowców, który później się rozpadł i powstał na nowo w 1981 roku. Anglicy hodują brytyjskiego olbrzyma w różnych odmianach barwnych. Rasa ta jest mniejsza od belgijskiego olbrzyma i tak dla; samicy- minimalna masa ciała wynosi 6,10 kg, a dla samca 5,60 kg. Belgijski olbrzym pod oryginalną nazwą w Anglii jest uznawany tylko w barwie żelazistej.

 

Opis rasy.
Idealna masa ciała w wieku 8 miesięcy i powyżej wynosi 7 kg i więcej. Budowa ciała harmonijna, linia grzbietu prosta, zad zaokrąglony, klatka piersiowa dobrze rozwinięta, nogi tylne silne, szeroko rozstawione, nogi przednie proste. Głowa osadzona na krótkiej szyi. Ogon prosty ściśle przylegający do tułowia. Długość tułowia 70 cm i więcej. Głowa duża, szeroka, u samców lekko garbonosa. Uszy silne, mięsiste, mocno osadzone, lekko rozchylające się ku górze. Zewnętrzna powierzchnia uszu owłosiona, długość uszu 19 cm i powyżej. Okrywa włosowa gęsta, sprężysta, jedwabista. Włosy pokrywowe o długości 3-4 cm, kryjące podszycie. Pazurki i oczy o barwie brązowej.

Wg wzorca polskiego występują barwy okrywy włosowej: szara- BOS, zajęczata- BOZ, żelazista- BOŻI, żółta- BOŻ, niebieska- BON, czarna- BOC, szynszylowata- BOSI.

Rasa powstała na początku XX wieku w Niemczech a jej twórcami byli Max Fisher z Gothy i Joachim Schmidt z Langensalzy. Głównym celem wspomnianych hodowców było wyhodowanie rasy królików o czarnej barwie i białych końcówkach włosów, czyli o okrywie zbliżonej do bardzo cenionego w tamtych latach w przemyśle futrzarskim alaskańskiego lisa.

Do kojarzeń używali królików srebrzystych małych, holenderskich, rosyjskich i hawan. W krótkim czasie powstały dwa typy zwierząt to jest czysto czarne i czarne z mocnymi i długimi białymi końcami włosów. W środowisku hodowców obydwa warianty przyjęto z zainteresowaniem i poczyniono dalsze starania nad ich utrwaleniem. Po kilku latach zaprzestano prac nad drugim z typów, gdy niemożliwe okazało się „skrócenie” białych końcówek włosów.

W hodowli pozostał więc wariant królika o lśniącej czarnej okrywie, który po dokrzyżowaniu pełno barwnych czarnych angielskich srokaczy został po raz pierwszy zaprezentowany już pod nazwą „Alaska” w roku 1907 na wystawie w Lipsku.

Obecnie rasa ta znana jest we wszystkich krajach, w których hoduje się króliki rasowe. Alaska nie wymaga szczególnych warunków utrzymania, a jej dobra plenność, zadowalające przyrosty masy ciała i piękna lśniąca czerń okrywy to główne atuty, które wpływają na dużą popularność tej rasy. W hodowli dużą wagę przywiązuje się do specyficznej cechy tej rasy, jaką jest silny połysk i jego równomierność.

Alaska do niedawna była rasą mało znaną w naszym kraju lecz od pewnego czasu wzrasta zainteresowanie hodowlą tej oryginalnej rasy, którą coraz częściej można spotkać na naszych wystawach.