• Logo królikarz

    W województwie lubelskim i województwach sąsiednich prowadzi działalność Stowarzyszenie Hodowców Królików, Ptaków i Psów Rasowych. Celem naszym jest popularyzacja i stałe podnoszenie poziomu hodowli królików rasowych, drobiu rasowego i psów rasowych. Udowadniamy, że hodowle rasowe świetnie współgrają z wykorzystaniem użytkowym zwierząt i ptaków. Realizację celów osiągamy poprzez organizowanie wystaw, pokazów i szkoleń. Gwarantujemy dobrą atmosferę i satysfakcję z podjęcia decyzji o wstąpieniu w nasze szeregi.

  • króliki

    Hodowla królików rasowych jest podstawową formą działalności i głównym celem powstania Stowarzyszenia.
    Hodowcy- członkowie są zaangażowani w hodowle i aktywnie uczestniczą w ogólnokrajowych oraz regionalnych wystawach i pokazach królików rasowych.
    Do niedawna, króliki polskie średnio prezentowały się na tle królików państw ościennych, jednak w wyniku wstąpienia Polski do Unii Europejskiej i po zniesieniu formalności granicznych, na skutek przepływu materiału hodowlanego różnice wyraźnie się zacierają.
    Hodowcy naszego Stowarzyszenia rywalizują skutecznie z hodowcami krajowymi i z zagranicy zajmując czołowe miejsca na wystawach.
    Organizujemy również wystawy w Lublinie i Kraśniku, w których brały udział króliki z całego kraju. Naszym celem jest popularyzacja hodowli królików rasowych jako formy rywalizacji hobbystyczno- sportowej.

     

  • slajd kury

    Hodowcy naszego Stowarzyszenia w większości wywodzą się ze środowisk wiejskich.
    Na podwórkach, niejako wpisane w pejzaż są biegające kury, kaczki i gęsi.
    Przeważnie pełniły one rolę użytkową w gospodarstwach, jednak coraz częściej łączymy użytkowość z pięknem, a co za tym idzie z rasowością.
    W przeglądzie atlasów drobiu rasowego znajdujemy rasy, które biją rekordy pozyskiwania mięsa oraz nieśności jaj. Paleta barw jest ogromna i zrozumiałym staje się fakt, iż coraz więcej osób łączy przyjemne z pożytecznym i hoduje drób rasowy.
    Podział wagowy również zaspokaja gusta, ponieważ kury rasowe występują w przedziałach od ponad 5kg do ras miniaturowych wynoszących mniej niż kilogram.
    Entuzjaści łączenia piękna z użytkowością znajdą w naszym Stowarzyszeniu fachową poradę, pomoc w pozyskaniu materiału hodowlanego, możliwość uczestniczenia w wystawach i pokazach.

  • Psy rasowe

    Najmłodsza sekcja w naszym Stowarzyszeniu mająca w swoich szeregach psy z tytułami mistrzów wystaw międzynarodowych. Sekcja psów rasowych powstała w odpowiedzi na zapotrzebowanie społeczne. Oprócz ambicji hodowlanych chcemy uświadomić ludziom, że pies jako codzienny i najwierniejszy towarzysz zasługuje na miano członka rodziny a nie zabawki, którą można bez skrupułów porzucić.

Rasa Wiedeński Czarny pochodzi z Niemiec.

Wytworzona została na drodze kojarzeń królika Wiedeńskiego Niebieskiego z Alaską.

Jedna rasa czyli WN dała mu budowę, a druga barwę.

Po raz pierwszy pod tą nazwą i w tej barwie został zaprezentowany w 1925 roku.

Wszystkie parametry rasy są zgodne z Wiedeńskim Niebieskim.

Barwa czarna z połyskiem, podszycie ciemno niebieskie.

Królik należący do ras średnich, wyhodowany w Austrii. Twórcą był Wilhelm Mucke.

Spośród kilku hodowców zajmujących się wyhodowaniem Wiedeńskiego Białego tylko wspomnianemu Mucke udało się uzyskać królika białego z niebieskimi oczami.

Pierwsze króliki pokazał on w roku 1907, jednak były one sporo mniejsze na skutek wpływu kojarzeń z królikami holenderskimi.

W wyniku dalszych prac i kojarzeń uzyskano królika o masie dzisiejszego.

W początkowych latach króliki Wiedeńskie traktowano jako króliki tej samej rasy a o różnych odmianach barwnych.

Pierwszą oddzielną rasą był właśnie królik Wiedeński Biały, a następnie zaczęto kolejne odmiany przekształcać w samodzielne rasy.

Masa ciała 4,00- 5,00 kg, długość uszu 11,5- 12,5 cm, bardzo gęsta i delikatna okrywa włosowa.

Na początku lat dwudziestych XX wieku w Anglii, hodowca Chris Wren stworzył nową rasę Szynszyl Wielki, kojarząc Belgijskiego Olbrzyma z Szynszylem Małym. Są źródła mówiące o pracach trzech Niemców, w tym samym czasie kojarzących króliki o barwie białej z szarymi i tworzeniu tej samej rasy. Twórcą jednak oficjalnie uznawany jest wspomniany Anglik.

Rasa dość popularna, jednak nigdy nie podjęto prac nad ujednoliceniem wzorca.

W różnych krajach Europy występują różnice w długości okrywy włosowej i masie ciała. W Stanach Zjednoczonych rozróżnia się aż cztery wersje: Szynszyl Mały, Szynszyl Wielki wg norm europejskich oraz rasa średnia Szynszyla i duża powstała z kojarzeń Szynszyla Wielkiego z Belgijskim Olbrzymem.

W Polsce rasa Szynszyl Wielki hodowana jest od wielu lat.

Zaliczana jest do ras średnich (do 5,50 kg).

Wyróżnia się dobrymi przyrostami masy ciała, wydajnością rzeźną powyżej 55% i bardzo dobrą plennością (7-8 szt w miocie).

W hodowli rasowej dużą wagę przywiązuje się do oryginalnej barwy i jej równomierności, barwy włosów podszyciowych i międzybarwy.

Najbardziej pożądane są: międzybarwa, biała do lekko szarobiałej i ciemnoniebieskie podszycie charakterystyczne dla średniego odcienia barwy podstawowej.

Harmonijna budowa ciała, tułów dobrze umięśniony, pierś i zad szerokie.

Długość uszu 13,5- 14,5 cm.

Okrywa włosowa sprężysta i gęsta o długości około 3 cm, barwa okrywy włosowej popielatoszara z niebieskawym nalotem i czarnymi końcówkami włosów, poniżej prześwitujący 3 mm czarny prążek.

Barwa powinna być równomiernie rozłożona na całym ciele, włącznie z piersią i kończynami, uszy czarno lamowane, klin karkowy mały i szarobiały. Wierzch ogona czarny, przemieszany szarobiałymi włosami, spód ogona biały do szarobiałego. Barwa podszycia ciemnoniebieska, zajmująca około2/3 długości włosów, 7mm międzybarwa w postaci białego do szarobiałego prążka.

Międzybarwa jest ostro odgraniczona od barwy podszycia i znajdującego się nad nią czarnego prążka.

Królik Turyngski jest rasą niemiecką powstałą pod koniec XIX wieku w Turyngii. Twórcą tej rasy był Dawid Gartner z miejscowości Waltershausen, która leży na wschodzie Niemiec przy granicy z Czechami w tzw. Turyngskim Lesie. D. Gartner z zawodu nauczyciel zajmował się hodowlą ras małych, między innymi królikami rosyjskimi i srebrzystymi małymi. Kojarząc króliki rosyjskie i srebrzyste małe z niemieckim olbrzymem srokaczem pragnął  stworzyć większą ilość odmian barwnych w tych rasach. Niestety efekty jego prac nie spotkały się z zainteresowaniem innych hodowców i nie zostały uznane. Gartner dalej kojarzył już tylko króliki o zabarwieniu madagaskarowym, powstałe w wyniku tych prac. Swoją nową rasę, którą nazwał „Chamois”, oficjalnie w Niemczech uznano w roku 1907. Pierwsze króliki turyngskie jeszcze przez lata nie posiadały typu i masy ciała dzisiejszych przedstawicieli tej rasy (ważyły około 2,5 kg), dzięki dalszej selekcji i kojarzeniom z belgijskim olbrzymem, powstał królik Turyngski, jakiego znamy obecnie.

W chowie rasa ta nie wymaga specjalnych warunków utrzymania, posiada dobre przyrosty masy ciała i bardzo dobrą plenność. Królik Turyngski jest popularny na kontynencie europejskim, gdzie spotkać można tę rasę na każdej wystawie. Znana jest również w Anglii i USA. W Niemczech, kraju swego pochodzenia, królik Turyngski stanowi bardzo uznaną rasę, prężnie działające kluby hodowców skupiają ponad tysiąc miłośników tej rasy.

            W Polsce ta atrakcyjna rasa od kilku lat dzięki niewielkiej grupie pasjonatów znajduje sobie coraz większe uznanie w naszych hodowlach.

Szynszyl Mały jest francuską rasą powstałą na początku XX wieku. Za jej twórcę uznaje się francuskiego inżyniera o swojsko brzmiącym nazwisku N.J.Dybowski.
Do kojarzeń używał królików rosyjskich oraz bezrasowych królików o niebieskiej i szarej barwie. Szynszyl Mały po raz pierwszy zaprezentowany  został w roku 1913 na wystawie w Saint-Maur, a od roku 1914 po Wielkiej Międzynarodowej Wystawie w Paryżu, datuje się eksport królików tej rasy do innych krajów. W roku 1915 Szynszyl Mały dotarł do Anglii, nieco później do Niemiec i Holandii. W 1919 roku hodowany był już w Stanach Zjednoczonych. W latach międzywojennych nastąpił rozkwit hodowli tej rasy, zaczęły też powstawać jej odmiany barwne. We Francji już w roku 1925 prezentowane były szynszyle małe o brązowym (hawana) odcieniu. W 1933 roku w Holandii Szynszyl hawana uznany został za odrębną rasę. Również niemieckim hodowcom udało się wyhodować zwierzęta o podobnej barwie, a około 1930 roku w Anglii wyhodowano Szynszyla niebieskiego.
Niestety mimo wysiłków hodowców, wspomniane odmiany praktycznie nie zachowały się do dzisiejszych czasów i uznawane są za unikatowe. Szynszyl Mały jest typowym przedstawicielem z grupy ras małych (do 3,3kg). Posiada bardzo dobrą wydajność mięsną (około 60%). W hodowli dużą wagę przywiązuje się do ich specyficznej barwy i jej równomierności oraz barwy włosów podszyciowych i tzw. międzybarwy. Pewną wskazówką przy doborze zwierząt pod kątem ostatnich z wymienionych cech jest barwa okrywy włosowej. Tak jak u wielu ras królików, szynszyl posiada trzy odcienie barwy tj. jasną, średnią i ciemną. Najlepiej do dalszej hodowli używać  zwierząt o średnim odcieniu, które najczęściej posiadają międzybarwę białą do lekko szarobiałej i ciemnoniebieskie podszycie, czyli cechy najbardziej pożądane według wzorca.
Od pewnego czasu w europejskich hodowlach obserwujemy powrót do chowu ras starych, a więc i Szynszyla Małego.
Podobnie jest w Polsce, a u naszych południowych sąsiadów Czechów i Słowaków Szynszyle cieszą się szczególną popularnością.