• Logo królikarz

    W województwie lubelskim i województwach sąsiednich prowadzi działalność Stowarzyszenie Hodowców Królików, Ptaków i Psów Rasowych. Celem naszym jest popularyzacja i stałe podnoszenie poziomu hodowli królików rasowych, drobiu rasowego i psów rasowych. Udowadniamy, że hodowle rasowe świetnie współgrają z wykorzystaniem użytkowym zwierząt i ptaków. Realizację celów osiągamy poprzez organizowanie wystaw, pokazów i szkoleń. Gwarantujemy dobrą atmosferę i satysfakcję z podjęcia decyzji o wstąpieniu w nasze szeregi.

  • króliki

    Hodowla królików rasowych jest podstawową formą działalności i głównym celem powstania Stowarzyszenia.
    Hodowcy- członkowie są zaangażowani w hodowle i aktywnie uczestniczą w ogólnokrajowych oraz regionalnych wystawach i pokazach królików rasowych.
    Do niedawna, króliki polskie średnio prezentowały się na tle królików państw ościennych, jednak w wyniku wstąpienia Polski do Unii Europejskiej i po zniesieniu formalności granicznych, na skutek przepływu materiału hodowlanego różnice wyraźnie się zacierają.
    Hodowcy naszego Stowarzyszenia rywalizują skutecznie z hodowcami krajowymi i z zagranicy zajmując czołowe miejsca na wystawach.
    Organizujemy również wystawy w Lublinie i Kraśniku, w których brały udział króliki z całego kraju. Naszym celem jest popularyzacja hodowli królików rasowych jako formy rywalizacji hobbystyczno- sportowej.

     

  • slajd kury

    Hodowcy naszego Stowarzyszenia w większości wywodzą się ze środowisk wiejskich.
    Na podwórkach, niejako wpisane w pejzaż są biegające kury, kaczki i gęsi.
    Przeważnie pełniły one rolę użytkową w gospodarstwach, jednak coraz częściej łączymy użytkowość z pięknem, a co za tym idzie z rasowością.
    W przeglądzie atlasów drobiu rasowego znajdujemy rasy, które biją rekordy pozyskiwania mięsa oraz nieśności jaj. Paleta barw jest ogromna i zrozumiałym staje się fakt, iż coraz więcej osób łączy przyjemne z pożytecznym i hoduje drób rasowy.
    Podział wagowy również zaspokaja gusta, ponieważ kury rasowe występują w przedziałach od ponad 5kg do ras miniaturowych wynoszących mniej niż kilogram.
    Entuzjaści łączenia piękna z użytkowością znajdą w naszym Stowarzyszeniu fachową poradę, pomoc w pozyskaniu materiału hodowlanego, możliwość uczestniczenia w wystawach i pokazach.

  • Psy rasowe

    Najmłodsza sekcja w naszym Stowarzyszeniu mająca w swoich szeregach psy z tytułami mistrzów wystaw międzynarodowych. Sekcja psów rasowych powstała w odpowiedzi na zapotrzebowanie społeczne. Oprócz ambicji hodowlanych chcemy uświadomić ludziom, że pies jako codzienny i najwierniejszy towarzysz zasługuje na miano członka rodziny a nie zabawki, którą można bez skrupułów porzucić.

Na początku lat dwudziestych XX wieku w Anglii, hodowca Chris Wren stworzył nową rasę Szynszyl Wielki, kojarząc Belgijskiego Olbrzyma z Szynszylem Małym. Są źródła mówiące o pracach trzech Niemców, w tym samym czasie kojarzących króliki o barwie białej z szarymi i tworzeniu tej samej rasy. Twórcą jednak oficjalnie uznawany jest wspomniany Anglik.

Rasa dość popularna, jednak nigdy nie podjęto prac nad ujednoliceniem wzorca.

W różnych krajach Europy występują różnice w długości okrywy włosowej i masie ciała. W Stanach Zjednoczonych rozróżnia się aż cztery wersje: Szynszyl Mały, Szynszyl Wielki wg norm europejskich oraz rasa średnia Szynszyla i duża powstała z kojarzeń Szynszyla Wielkiego z Belgijskim Olbrzymem.

W Polsce rasa Szynszyl Wielki hodowana jest od wielu lat.

Zaliczana jest do ras średnich (do 5,50 kg).

Wyróżnia się dobrymi przyrostami masy ciała, wydajnością rzeźną powyżej 55% i bardzo dobrą plennością (7-8 szt w miocie).

W hodowli rasowej dużą wagę przywiązuje się do oryginalnej barwy i jej równomierności, barwy włosów podszyciowych i międzybarwy.

Najbardziej pożądane są: międzybarwa, biała do lekko szarobiałej i ciemnoniebieskie podszycie charakterystyczne dla średniego odcienia barwy podstawowej.

Harmonijna budowa ciała, tułów dobrze umięśniony, pierś i zad szerokie.

Długość uszu 13,5- 14,5 cm.

Okrywa włosowa sprężysta i gęsta o długości około 3 cm, barwa okrywy włosowej popielatoszara z niebieskawym nalotem i czarnymi końcówkami włosów, poniżej prześwitujący 3 mm czarny prążek.

Barwa powinna być równomiernie rozłożona na całym ciele, włącznie z piersią i kończynami, uszy czarno lamowane, klin karkowy mały i szarobiały. Wierzch ogona czarny, przemieszany szarobiałymi włosami, spód ogona biały do szarobiałego. Barwa podszycia ciemnoniebieska, zajmująca około2/3 długości włosów, 7mm międzybarwa w postaci białego do szarobiałego prążka.

Międzybarwa jest ostro odgraniczona od barwy podszycia i znajdującego się nad nią czarnego prążka.