Angielski baran jest protoplastą wszystkich ras zwisłouchych (baranów) i należy do jednychz najstarszych znanych ras królików.

Pierwsze wzmianki o występowaniu w Anglii królików z ekstremalnie długimi i szerokimi uszami pochodzą z XVIII wieku, lecz bardzo prawdopodobne jest ich występowanie na tym terenie już dużo wcześniej.                     Pierwsze zwierzęta nazywane przez Anglików "Lops" znane były prawie wyłącznie w barwie białej lub srokatej. W pierwszej połowie XIX wieku nastąpił wielki rozkwit hodowli tej rasy w Anglii, zaczęły powstawać inne odmiany barwne. Z tego okresu pochodzi wiele publikacji na temat hodowli angielskiego barana. W chowie szczególny nacisk hodowcy kładli na wyhodowanie zwierząt o jak najdłuższych uszach, nie tylko przy pomocy selekcji. Stosowany był również chów zwierząt w mocnoogrzewanych pomieszczeniach, gdyż już wtedy powszechnie sądzono, że wysoka temperatura przyspiesza wzrost uszu. Metoda ta z czasem doprowadziła do znacznego osłabienia układu odpornościowego u królików i w późniejszym okresie zaprzestano tego typu praktyk.  W drugiej połowie XIX wieku angielski baran sprowadzony został na kontynent europejski. Szczególnie duże grono sympatyków zyskał sobie wśród niemieckich hodowców, poprzez których trafił również na ziemie polskie. Jedna z pierwszych wzmianek o występowaniu tej rasy u nas pochodzi z katalogu wystawy drobnego inwentarza, która odbyła się we Lwowie w roku 1900, gdzie prezentowana była przez polskich hodowców pod nazwą "angielski baran kłapouch".

    W hodowli rasy największą uwagę poświęca się wyhodowaniu zwierząt o jak najdłuższych i najszerszych uszach. W tym celu hodowcy stosują wykoty w miesiącach wiosennych lub wczesno letnich, gdyż ciepłe pory roku sprzyjają wzrostowi uszu, które u tych zwierząt rosną tylko do szóstego miesiąca życia. Każdy hodowca powinien również pamiętać o częstym przycinaniu pazurków, szczególnie u kończyn przednich, ponieważ ostre pazurki są przyczyną częstych zranień uszu.

Angielski baran, za wyjątkiem kraju swego pochodzenia, gdzie do dziś jest popularny, należy do ras mało rozpowszechnionych.  W wielu krajach posiada jednak niewielkie grona miłośników, którzy jego hodowlą zajmują się od pokoleń. Od niedawna również w Polsce, w kilku hodowlach pojawiły się pojedyńcze egzemplarze królików tej rasy. Tak więc można się spodziewać, że w niedługim czasie angielski baran, po wielu latach przerwy pojawi się na naszych wystawach.

Opis rasy.

Rasa średnia, idealna masa ciała 4,5-5,5 kg, maksymalnie 5,70 kg. Ciało średnio masywne, kończyny przednie krótkie, głowa okrągła, szeroka bez wyraźnego garbonosego profilu (jak u francuskiego barana). U samic nieco mniejsza. Rozpiętość uszu (mierzona przez głowę) 62 cm i więcej, szerokość uszu w najszerszym miejscu 14 cm i więcej, otwory uszu zwrócone do przodu. Okrywa włosowa gęsta w podszyciu, elastyczna o długości około 3 cm. Barwa: rasa może występować we wszystkich uznanych barwach, najczęściej spotykany w barwie madagaskarowej oraz czarnej,  żelazistej i szarej. Występuje też w odmianie srokatej w tzw. rysunku płaszczowym (jak u francuskiego barana).