W historii hodowli królików traktowanej często jako zajęcie czysto męskie, znaczącą rolę przy tworzeniu nowych ras odegrało kilka pań- hodowczyń.
W literaturze zachodnio-europejskiej można znaleźć wzmianki o m.in. Niemce Sandemann, która wyhodowała królika marburskiego, Holenderce Van Schelven odpowiedzialnej za lotaryńskiego srokacza, czy Angielce Illingworth (królik liliowy). Jednak najbardziej znana jest Eugenia Bernard z Francji, której królik hotot biały przyniósł zasłużony rozgłos i uznanie w hodowlanym świecie.
Pani Bernard, wielka miłośniczka hodowli królików pracująca jako nauczycielka w miejscowości Hotot en Aule, podjęła się na początku XX wieku prac nad wyhodowaniem całkiem nowej rasy królików. Do kojarzeń, jak twierdziła używała wyłącznie tradycyjnych bezrasowych królików o ubarwieniu czarno-białym, powszechnie hodowanych w tamtym czasie we Francji. Po latach selekcji, których celem było uzyskanie osobników czysto białych z zachowaniem jedynie czarnych obwódek wokół oczu, jej żmudna praca przyniosła pożądany efekt.
Po raz pierwszy króliki nowej rasy nazwanej hotot biały (oryg. Blanc Hotot) na cześć miejscowości, w której przyszła na świat, prezentowane były na jednej z lokalnych wystaw w roku 1912.
Wybuch I wojny światowej zahamował dalszy rozwój rasy i dopiero w latach dwudziestych hototy dostały się do innych krajów m.in. Szwajcarii(1927), Niemiec (1930), w których to w ciągu lat pokrzyżowano do hototów króliki różnych ras, mając na celu poprawę budowy, barwy, itp. W wyniku powyższych krzyżówek w żyłach obecnie hodowanych przedstawicieli tej rasy płynie również krew królików: wiedeński biały, francuski srebrzysty czy holenderski.
W hodowli hototów największą wagę przywiązuje się do wyhodowania zwierząt o jak najdoskonalszych i równomiernych czarnych obwódkach oczu. Zdarzają się jednak zwierzęta, u których występują niepożądane czarne plamki, szczególnie w okolicy pyszczka, na grzbiecie czy na uszach. Zdaniem wielu ekspertów wady umiejscowione na tych częściach ciała wskazują, że w przeszłości pani Bernard używała do kojarzeń srokaczy niemieckich lub angielskich.
Hotot biały należy do ras znanych w świecie, chociaż jego populacja nie należy do zbyt licznych. Występuje w formie krótkowłosej (rex) oraz miniaturowej (karzełek).
     W naszych hodowlach spotyka się pojedyncze egzemplarze hototów białych, również reksów. Częstym uczestnikiem naszych wystaw jest też karzełek hotot.