Migawki

Króliki- praca hodowlana cz.II


    Po dokonaniu kontroli użytkowości zwierząt i przeprowadzeniu selekcji hodowca musi dokonać doboru  par do rozpłodu. Zwierzęta gospodarskie ze względu na swoją poligamiczność nie są dosłownie dobierane parami lecz na jednego samca może przypadać kilka samic (przy zapładnianiu przez inseminację kilkanaście). Pary tworzą się u zwierząt monogamicznych, natomiast u królików „para” ma miejsce w momencie  pokrycia samicy przez określonego samca.
W stanie dzikim króliki rozmnażają się na zasadzie panmiksji czyli losowego doboru, w hodowli zaś musi to być przemyślana  praca obliczona na doskonalenie cech założonych przez hodowcę.
Króliki dobrane do rozpłodu mogą być homogeniczne lub heterogeniczne.
W pierwszym przypadku oba osobniki są do siebie genetycznie podobne i wcale nie muszą być spokrewnione. Mogą to być króliki, które od pokoleń były selekcjonowane na geny wytypowane przez hodowcę, a tym samym posiadające wiele genów identycznych. W przypadkach takich u potomstwa wzrastać będzie homozygotyczność i mioty będą bardziej wyrównane- mniejsza zmienność genetyczna niż u par heterogenicznych.
W hodowlach królików rasowych, gdzie zwraca się uwagę na wysoką wartość genetyczną populacji stada podstawowego większość jest wynikiem selekcji, a nie kojarzeń w pokrewieństwie. Jest to słuszne z tego względu, że potomstwo homozygotyczne w parach genów wyznaczających pożądane cechy fenotypowe będzie mogło być rodzicami następnych pokoleń zapewniając przekazywanie zakładanych cech swoim dzieciom.
Pary heterogeniczne powodują skutki odwrotne. Wprawdzie mioty ich cechują wyższe wartości genetyczne od doboru losowego, jednak potomstwo jest mniej wyrównane. W większości hodowli, gdzie nie prowadzi się pracy hodowlanej zjawiskiem codziennym jest dobór heterogenicznych par, gdzie samiec jako osobnik poddawany ostrzejszej selekcji posiada wyższą wartość genetyczną niż samica. W hodowlach takich nie prowadzi się też doborów krewniaczych.
W doborze par do rozpłodu musimy uwzględniać kryteria takie jak:
-    rasa,
-    pochodzenie,
-    wartość genetyczna,
-    wiek,
-    konstytucja organizmu,
-    genetyczne markery.
Kryteria te stosujemy po przeprowadzonych ocenach i selekcji, a więc po zatrzymaniu w ich wyniku osobników posiadających cechy fenotypowe i genotypowe preferowane przez hodowcę.
Dobór ze względu na rasę jest ważny, ponieważ hodowca musi podjąć decyzję czy zamierza hodować króliki w czystości rasy, czy dobierać osobniki różnych ras pod kątem użytkowości zwierząt. Osobiście jestem zwolennikiem hodowli w czystości rasy i pod tym kątem kieruję swoją hodowlą.
Kryterium pochodzenia królików musi być brane pod uwagę przy doborze do kojarzeń krewniaczych lub nie spokrewnionych.
Wartość genetyczna to bardzo ważne kryterium. Hodowca powinien szczególnie badać ten aspekt. Chcemy osiągnąć potomstwo lepsze pod względem cech preferowanych. Osobniki heterozygotyczne dadzą nam potomstwo różne, ponieważ nie wystąpi sumujące się działanie genów lub mogą zadziałać czynniki środowiskowe wpływające na inny od oczekiwanego wynik. W hodowli rasowej musimy dokładnie przyglądać się potomstwu i ich rodzicom by móc ocenić genotyp królików. Cechy fenotypowe mogą być mylące a wielu hodowców przekonało się, że po rekordzistach rodzicach otrzymywali mierne potomstwo.
Wiek rodziców jest ważny ze względu na podział jądra komórkowego powstającej gamety. U królików młodych i zbyt starych częściej występują zaburzenia podziałów komórek.
Konstytucja hodowlana to kryterium związane z przeżywalnością królików, z możliwością przetrwania w różnych warunkach inwentarskich nie zawsze prawidłowo przystosowanych dla hodowanych zwierząt. Należy w miarę możliwości dobierać pary wychowane w tych samych lub podobnych warunkach środowiskowych. Ich genotypy sprawdzone w danej hodowli mają szansę dać potomstwo równie dzielnie sprawujące się w tej hodowli.
Temat markerów genetycznych to proces dla naukowców i badaczy. Zainteresowanym mogę podpowiedzieć pewne możliwości rozwiązań, jednak praktycznie w hodowlach nie zalecałbym podejmowania prób.

Dobór par do rozpłodu to zagadnienie bardzo ważne. Jedną z ważniejszych spraw jest wartość genetyczna królików. Zły dobór lub dobieranie bezplanowe mogą doprowadzić do strat, gdyż brak obserwacji, selekcji może pogłębiać odwrotną od oczekiwanej wartość fenotypową stada. Naprawa popełnionych błędów jest pracochłonna i czasochłonna.
 
powered_by.png, 1 kB
Start arrow Rasy królików arrow Nowozelandzki biały
Nowozelandzki biały
Autor: Wł. Klewin   
05.10.2008.

    Ta jedna z najpopularniejszych na świecie ras pochodzi ze Stanów Zjednoczonych. Jej twórcą był W.S. Preshaw z miasteczka Ippon w Kalifornii.
Celem jego pracy było stworzyć rasę królika wszechstronnego zarówno pod kątem pozyskiwania mięsa jak i cennego dla przemysłu futrzarskiego, gdyż w obydwu gałęziach produkcji było bardzo duże zapotrzebowanie na tego typu zwierzęta. Do kojarzeń mających w efekcie przynieść powstanie całkiem nowej rasy o wybitnych parametrach użytkowości ( szybki wzrost, wysoka wydajność rzeźna oraz dobra jakość okrywy) używał miejscowych ras albinotycznych oraz bezrasowych królików sprowadzonych z Nowej Zelandii, od których pochodzi obecna nazwa rasy. W późniejszym okresie pokrzyżował również w celu poprawy gęstości okrywy włosowej królika angorskiego.
Uznanie rasy królika nowozelandzkiego białego nastąpiło w roku 1916 (rasy nie należy mylić z uznanym w 1910 roku- również w Stanach Zjednoczonych- nowozelandzkim czerwonym, który stanowi całkiem odrębną rasę, wywodzącą się od innych przodków i różniącą się zarówno wielkością, budową i typem rasowym).
Początkowo nowozelandzki biały hodowany był jedynie w dużych fermach wielkotowarowych, dopiero po latach trafił do drobnych hodowców.
Do Europy rasę sprowadzili w 1946 roku Anglicy. Jej popularność wśród hodowców na Wyspach Brytyjskich sprawiła, że podjęto się prób wyhodowania dalszych odmian barwnych. Współcześnie w Anglii królik nowozelandzki uznany jest również w barwach czarnej i niebieskiej. Głównymi zaletami chowu tej rasy są szybkie przyrosty masy ciała ( w wieku 3 m-cy osiągają masę 2,5 kg). Inne to: duża wydajność mięsna w granicach 62%, wczesne dojrzewanie do rozpłodu (około 4 m-cy) oraz wysoka plenność i dobrze rozwinięty instynkt macierzyński u samic a ponadto gęsta okrywa włosowa, stanowiąca cenny surowiec dla branży futrzarskiej.
Do Polski rasę sprowadzono w 1964 roku i podobnie jak w innych krajach zyskała sobie duże uznanie hodowców i obecnie jest jedną z najpopularniejszych ras zarówno w hodowlach przemysłowych jak i wśród hodowców amatorów.

 

Opis rasy.
Rasa średnia, idealna masa ciała 4- 5,3kg, maksymalnie 5,5kg. Ciało jest krótkie i zwaliste, silnie umięśnione, szczególnie w partii piersi i zadu. Kończyny krótkie i silne. Głowa u samców szeroka, mocno osadzona na prawie niewidocznej szyi. U samic głowa nieco mniejsza. Uszy mięsiste, dobrze owłosione, na końcach ładnie zaokrąglone. Długość uszu 10-11,5cm. Okrywa włosowa bardzo gęsta, szczególnie w podszyciu. Długość włosów okrywy 3cm. Barwa okrywy na całym ciele czysto biała. Kolor oczu różowy z karminową źrenicą. Pazurki bezbarwne.
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

20 Maja 2012
Niedziela
Imieniny obchodzą:
Anastazy, Asteriusz,
Bazyli, Bazylid,
Bazylis, Bernardyn,
Bernardyna,
Bronimir, Iwo, Sawa,
Teodor, Wiktoria
Do końca roku zostało 226 dni.
© 2012 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -