Królik nowozelandzki czerwony został wyhodowany w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych na początku XX wieku. Jest to rasa całkiem odrębna od nowozelandzkiej białej, czarnej i niebieskiej.
Do końca nie jest pewne jakich królików używano do powstania rasy, jednak najprawdopodobniej były to zajęczaki i belgijskie olbrzymy. Nazwę bierze od królików półdzikich sprowadzonych z Nowej Zelandii, które również były przodkami tej rasy.
Po raz pierwszy nowozelandzki czerwony zaprezentowany był na wystawie w Stanach Zjednoczonych w roku 1910, a w roku 1919 pierwsze egzemplarze dotarły do Europy.
Początkowo barwa królików była bardziej żółta, dopiero na skutek selekcji prowadzonej przez wielu hodowców utrwaliła się jako czerwona znana do dzisiaj.
Króliki nowozelandzkie czerwone przez długie lata hodowane były ze względu na okrywę włosową i mięso jako towarowe, jednak nigdy nie dorównały nowozelandzkim białym (mniejsze przyrosty masy ciała).
Należy podkreślić, że króliki hodowane w Stanach Zjednoczonych i w Europie różnią się od siebie. Króliki tej rasy europejskie mają bardziej zwartą, masywną budowę.
Króliki tej rasy są hodowane w wielu krajach, chociaż np. we Francji jest mało znany (mają swojego burgundzkiego), a w Szwajcarii uznane zostały dopiero w roku 2000.