Migawki

Króliki- praca hodowlana cz.I



    Praca hodowlana w stadzie królików jest ciągłym i żmudnym zajęciem. Etapami jej są: selekcja, dobór królików do stada podstawowego (rozpłodowego), kojarzenie par.
W hodowlach królików będą występowały różnice w pracy hodowlanej między hodowlami amatorskim- zajmującymi się hodowlą królików rasowych i chowem towarowym- więcej uwagi poświęcającym cechom użytkowym królików.
Zajmę się tylko hodowlą królików rasowych. Jest to o tyle ważny dział hodowlany, że preferuje on utrzymanie i doskonalenie ras uznanych, ich cech fenotypowych i użytkowych. Jest warunkiem rozwoju danej rasy. W chowie towarowym hodowca zwraca uwagę na cechy użytkowe, warunkuje go ekonomika chowu, tym samym niejednokrotnie zatraca się cechy rasowe i powstają stada nie mające nic wspólnego z jakąkolwiek rasą.
    W części I zajmę się selekcją królików, w II doborem do stada podstawowego i w III kojarzeniem królików.
    Selekcja, najogólniej to dobór królików do hodowli. W wyniku selekcji zostają wyodrębnione dwie grupy zwierząt: - wyselekcjonowana, zostawiona do reprodukcji celem przekazywania swoich genów potomstwu i grupa o niższej wartości genetycznej, która zostanie wyeliminowana ze stada podstawowego.
Zadaniem selekcji jest uzyskanie wśród potomstwa cech wyższych z punktu widzenia hodowlanego niż u ich rodziców. Selekcja więc ma prowadzić do stałego podnoszenia wartości genotypowej i fenotypowej stada.
Oczywiście efekty obserwujemy wśród pokolenia potomnego i są one zależne od:
-    dokładności oszacowania osobników o najwyższej wartości hodowlanej, najlepszych     genetycznie,
-    płodności i plenności wyselekcjonowanych osobników,
-    genetycznej zmienności cech selekcjonowanej populacji, czyli stopnia odziedziczalności cech.
Selekcja musi być prowadzona w sposób ciągły – zaprzestanie jej prowadzenia w stosunkowo krótkim czasie doprowadzi do zanikania cech wyselekcjonowanych czyli do równowagi genetycznej stada.
Warunkiem powodzenia selekcji jest genetyczna zmienność organizmów, czyli zdolność do rekombinacji i mutacji genów i ma ona ewolucyjne znaczenie. Jeżeli króliki o odmiennych cechach wyznaczonych nową mutacją lub rekombinacją genów, czy oboma tymi zjawiskami powodują pożądaną przez nas zmianę wśród potomstwa to ich geny mogą zachować się w puli genów kolejnych pokoleń danej populacji a nawet przenieść na całą populację.
Selekcja prowadzi do doskonalenia królików w zakresie pożądanych cech fenotypowych i użytkowych, jednak szybkość zachodzących zmian jest zależna od wielu czynników:
-    płodności selekcjonowanego stada,
-    długości okresu użytkowania stada podstawowego,
-    zmienności selekcjonowanej cechy,
-    liczby cech selekcjonowanych w jednym czasie,
-    wartości odstępu pokoleń.
Płodność stada selekcjonowanego w wypadku królików jest czynnikiem stosunkowo łatwym do pokonania, gdyż zarówno liczba, jak i częstotliwość miotów jest u królików stosunkowo duża. Waga tego czynnika jest jednak podstawowa, ponieważ w wyniku prowadzonej przez nas selekcji eliminujemy osobniki, u których pożądane cechy wystąpiły minimalnie lub nie wystąpiły i do dalszej hodowli pozostają tylko króliki o cechach pożądanych. Ważnym jest też zapewnienie liczby królików potrzebnych do remontu stada podstawowego, który to w wypadku hodowli rasowych wynosi 2-3 lata, stąd wynika  okres użytkowania stada.
Zmienność cechy selekcjonowanej wpływa zasadniczo na wielkość różnicy selekcyjnej. Duża zmienność daje możliwość zaostrzenia selekcji i jest o tyle łatwiejsza, że pozwala na dokładniejsze określenie królików pożądanych. W hodowlach rasowych, gdzie interesuje nas najbardziej fenotyp i genotyp królika zmienność cech jest trudniejsza ale zawęża pole poszukiwanych cech. W chowie towarowym dochodzą w bardziej dominującej formie cechy wpływające na ekonomikę produkcji, a więc opłacalność chowu.
Różnica selekcyjna jest wartością ważną ze względu na liczbę cech selekcjonowanych. Im większa ilość cech selekcjonowanych tym różnica mniejsza. Postęp genetyczny zdecydowanie zmniejszy się gdy selekcja w naszym stadzie prowadzona będzie na większą liczbę cech. W wypadku hodowli królików zalecałbym prowadzenie selekcji na jedną cechę   ( max.2), gdyż nasi podopieczni mają na tyle duże i częste mioty, że w zasadzie nic nie zmusza nas do pośpiechu a mniejsza ilość cech selekcjonowanych pozwala na dokładniejszy wybór wyselekcjonowanych królików. Ilość cech jest ważna ze względu na korelacje między cechami, które mogą być dodatnie i odwrotnie. Korelacje ujemne to takie, gdzie króliki pod względem jednej cechy doskonałe, mają drugą zdecydowanie złą. W prowadzonej selekcji musimy brać pod uwagę okres osiągania dojrzałości rozrodczej naszego stada. Im mniejszy odstęp pokoleniowy tym większa ilość potomstwa zostaje do dalszej selekcji. Decyduje również okres możliwości  oceny wartości genetycznej, który w hodowlach królików rasowych warunkują m.in. cechy okrywy włosowej i jej dojrzałości finalnej.
W selekcji zwierząt gospodarskich, które są poligamiczne możemy sobie pozwolić na zróżnicowanie selekcji samców i samic. Samiec królików jest w stanie zapłodnić wiele samic, a więc w populacji zawsze prawie dysponujemy nadmiarem samców. Z tego też względu ostrzejszej selekcji poddamy samce.
Selekcja prowadzi nas do uzyskiwania coraz lepszych wartości fenotypowych królików a tym samym uzyskiwania postępu genetycznego. Oprócz postępu genetycznego występuje pojęcie postępu produkcyjnego, którego wartości zależne są od warunków bytowania królików. Różnica między wymienionymi postępami polega na tym, że postęp genetyczny jest uzależniony od selekcji, krzyżowania i kojarzenia zaś postęp produkcyjny jest zależny głównie od polepszania warunków bytowania. W pogarszających się warunkach bytowania postęp genetyczny może się nie pojawić. Właściwa praca hodowlana to taka, w której postęp genetyczny jest współzależny od postępu produkcyjnego.
W prowadzeniu selekcji wśród zwierząt należy uwzględnić pojęcie granicy selekcyjnej.
Jest to zjawisko polegające na obserwowaniu w paru pokoleniach zaniku postępu genetycznego przy nie zmieniających się warunkach bytowania. Zależne jest ono od zaniku zmienności genetycznej stada i w małych stadach od wzrostu homozygotyczności w parach genów selekcjonowanych cech.
Rodzaje selekcji to naturalna i sztuczna.
Selekcja naturalna to selekcja bez udziału hodowcy, losowo odbywająca się w stadzie, obliczona na przetrwanie populacji.
Selekcja sztuczna to selekcja, na którą  wpływ ma hodowca i on kieruje wyborem i ilością cech poddanych metodom zootechnicznym.
Selekcja sztuczna może być prowadzona:
w kierunku:
-    genu dominującego lub przeciw niemu,
-    genu recesywnego lub przeciw niemu,
-    genów o działaniu sumującym,
-    genów o epistatycznym współdziałaniu,
-    genów o naddominacyjnym współdziałaniu,
ze względu na                                                                                                                                                   końcowy efekt selekcyjny:
-    kierunkowa,
-    stabilizująca,
-    rozdzielcza,                                                                                                                                                        rodzaj reakcji na selekcję:
o  bezpośrednia,

o  pośrednia,                                                                                                                                                             liczbę decyzji selekcyjnych,
o    jednostopniowa,
o    wielostopniowa,                                                                                                                                                 wielkość jednostki selekcyjnej,
o    indywidualna,
o    rodzinowa,
liczbę cech doskonalonych,
o    na jedną cechę,
o     na kilka cech,
§    następcza,
§    niezależna,
§    według indeksu selekcyjnego,
nieaddytywne działanie genów,
o    powrotna,
o    powrotna przemienna.


Podsumowując. Selekcja w pracy hodowlanej jest jednym z podstawowych warunków powodzenia hodowli królików rasowych. Wymienione rodzaje selekcji wymagają niejednokrotnie wiedzy z dziedziny genetyki, stąd stwierdzenie, że wielu hodowców postęp produkcyjny uważa za wystarczający. W amatorskiej hodowli królików musi być prowadzona selekcja, gdyż naturalne kojarzenia będą wsteczne a tym samym nieekonomiczne. Hodowca nie powinien bazować tylko na materiale pozyskanym z zewnątrz. Miernikiem jego wiedzy, doświadczenia i zaangażowania są jego króliki- z jego stada, przez niego wyselekcjonowane.
Zapraszam do dyskusji na ten temat. Szczegóły wymienionych rodzajów selekcji mogę dyskutować indywidualnie lub na spotkaniach tematycznych. Celem mojego artykułu jest zaprezentowanie możliwości i potrzeby pracy hodowlanej. Życzę sukcesów w hodowlach. Naszym zadaniem jest ciągłe utrzymywanie ras królików, które hodujemy w czystości rasy i ich popularyzowanie.

 
powered_by.png, 1 kB
Satynowy
Autor: Wł. Klewin   
05.10.2008.
Historia królików satynowych sięga roku 1932, kiedy to w Stanach Zjednoczonych u hodowcy Waltera Hueya z Pendelton w stanie Kentucky pojawiły się w skutek pewnej mutacji w miocie hawan, króliki o niespotykanej dotąd okrywie włosowej. Zwierzęta z hodowli Hueya wyróżniały się niezwykle głębokim nie występującym u innych ras połyskiem oraz bardzo gęstą i delikatną okrywą. Po raz pierwszy wspomniany hodowca swoje króliki zaprezentował w roku 1934 na stanowej wystawie w Louisville, gdzie wzbudziły wielką sensację. Ze względu na wyjątkowość ich okrywy włosowej króliki satynowe początkowo próbowano wykorzystać do chowu masowego dla przemysłu futrzarskiego. Jednak malejące zainteresowanie tej branży skórkami króliczymi spowodowało, że rasa pozostała w rękach hodowców amatorów. Kolejny Amerykanin Price z Phoenix w Arizonie w celu zwiększenia użytkowości skrzyżował króliki satynowe z nowozelandzkim białym, który był w tym czasie najpopularniejszym królikiem w Stanach Zjednoczonych, hodowanym dla pozyskiwania mięsa. Efektem tych kojarzeń było uzyskanie w 1938 roku satynowego w barwie kości słoniowej (genetyczny albinos), który dzięki osobliwej strukturze włosów zyskał oryginalny żółty połysk. Jednak i ta wersja królika satynowego nie spotkała się z wielkim zainteresowaniem w chowie na szeroką skalę, tak więc od początku istnienia traktowana była jako rasa czysto amatorska, hodowana w celach sportowych. W roku 1946 założony został ogólnoamerykański klub hodowców królików satynowych o nazwie American Satin Rabbit Association. Pierwszy eksport królików tej rasy odbył się w roku 1947, kiedy to pierwsze sztuki w barwie kości słoniowej dotarły do Anglii, gdzie w krótkim czasie na ich bazie wyhodowano kolejne odmiany barwne. Następnym krajem europejskim, w którym królik satynowy zyskał duże grono miłośników były Niemcy (od 1973r). W hodowli rasa nie wymaga specjalnych warunków utrzymania, odznacza się dobrą plennością i wyjątkowo delikatnym mięsem. Dla utrzymania dobrej jakości okrywy włosowej hodowcy tej rasy zalecają dodawanie do karmy ziaren słonecznika lub siemie lniane. Królik satynowy w ostatnich latach w Europie coraz częściej i liczniej pojawia się na wystawach, dla przykładu na ostatniej europejskiej wystawie w Lipsku w grudniu 2006, prezentowanych było 483 sztuki tej rasy w czternastu odmianach barwnych. Również w rzadko spotykanej wersji miniaturowej – 26 sztuk w sześciu odmianach barwnych. Niemałą sensacją ostatnich lat było wyhodowanie w końcu lat 90 w Kanadzie angolów z okrywą włosową królika satynowego. W Czechach założony został coraz prężniej rozwijający się Klub Hodowców Królików Satynowych. W polskich hodowlach znajdują się tylko pojedyncze egzemplarze tych zwierząt w barwach: kości słoniowej, czerwonej i turyngskiej. W związku z otwarciem granic i częstszymi wyjazdami naszych hodowców na zagraniczne wystawy bardzo prawdopodobny jest i u nas wzrost populacji tej oryginalnej rasy w najbliższym czasie.

Opis rasy.

Rasa średnia, idealna masa ciała 3-4kg, maks. 4,3kg. Ciało średnio masywne, walcowate. Kończyny silne, średnio długie. Głowa u samców szeroka, szczególnie w partii czołowo-nosowej, u samic nieco mniejsza. Uszy mięsiste, dobrze owłosione, na końcach zaokrąglone. Długość uszu 10-11,5cm. Okrywa włosowa bardzo gęsta o długości 2,5-3cm. Dzięki osobliwej strukturze włosów wszystkie ich rodzaje , a więc podszyciowe, okrywowe i końcówkowe są wyraźnie zmniejszone (delikatniejsze) w odróżnieniu od ras normalnowłosych. Wszystkie rodzaje włosów charakteryzują się bardzo silnym, jedwabistym połyskiem. Królik satynowy może występować we wszystkich uznanych barwach, za wyjątkiem królików z rysunkiem klasycznym oraz japońskim. W każdym przypadku barwa okrywy, pazurków, oczu, podszycia i międzybarwy odpowiada kryteriom rasy normalnowłosej, od której dana odmiana pochodzi. Najczęściej występujące odmiany barwne to: kość słoniowa, czerwonooki, niebieskooki, czerwony, niebieski, hawana, czarny i Turyngski.

 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Imieniny

20 Maja 2012
Niedziela
Imieniny obchodzą:
Anastazy, Asteriusz,
Bazyli, Bazylid,
Bazylis, Bernardyn,
Bernardyna,
Bronimir, Iwo, Sawa,
Teodor, Wiktoria
Do końca roku zostało 226 dni.
© 2012 Królikarz Polski ::
- www.krolikarzpolski.pl -