|
Królik turyngski jest rasą niemiecką powstałą pod koniec XIX wieku w Turyngii. Twórcą tej rasy był Dawid Gartner z miejscowości Waltershausen, która leży na wschodzie Niemiec przy granicy z Czechami w tzw. Turyngskim Lesie. D. Gartner z zawodu nauczyciel zajmował się hodowlą ras małych, między innymi królikami rosyjskimi i srebrzystymi małymi. Kojarząc króliki rosyjskie i srebrzyste małe z niemieckim olbrzymem srokaczem pragnął stworzyć większą ilość odmian barwnych w tych rasach. Niestety efekty jego prac nie spotkały się z zainteresowaniem innych hodowców i nie zostały uznane. Gartner dalej kojarzył już tylko króliki o zabarwieniu madagaskarowym, powstałe w wyniku tych prac. Swoją nową rasę, którą nazwał „Chamois”, oficjalnie w Niemczech uznano w roku 1907. Pierwsze króliki turyngskie jeszcze przez lata nie posiadały typu i masy ciała dzisiejszych przedstawicieli tej rasy (ważyły około 2,5 kg), dzięki dalszej selekcji i kojarzeniom z belgijskim olbrzymem, powstał królik Turyngski, jakiego znamy obecnie. W chowie rasa ta nie wymaga specjalnych warunków utrzymania, posiada dobre przyrosty masy ciała i bardzo dobrą plenność. Królik Turyngski jest popularny na kontynencie europejskim, gdzie spotkać można tę rasę na każdej wystawie. Znana jest również w Anglii i USA. W Niemczech, kraju swego pochodzenia, królik Turyngski stanowi bardzo uznaną rasę, prężnie działające kluby hodowców skupiają ponad tysiąc miłośników tej rasy. W Polsce ta atrakcyjna rasa od kilku lat dzięki niewielkiej grupie pasjonatów znajduje sobie coraz większe uznanie w naszych hodowlach.
Opis rasy
Króliki tej rasy powinny charakteryzować się następującymi cechami: najniższa dopuszczalna masa ciała w wieku 8 m-cy i powyżej wynosi 3,2 kg, a najwyższa 4,5 kg. Przy ocenie samic i samców na wystawie dopuszcza się masę ciała o 5% niższą niż podana we wzorcu. Budowa ciała harmonijna, tułów krępy, walcowaty. Głowa osadzona mocno na krótkiej szyi. Kończyny silne, średniodługie. Ogon krótki, przylegający do tułowia. Głowa krótka, szeroka. Uszy mięsiste, dobrze owłosione o długości 11,5-12 cm. Okrywa włosowa gęsta, sprężysta, jedwabista. Włosy pokrywowe o długości około 3 cm. Włosy pokrywowe barwy od złotobrązowej do złotoczerwonej. Na tle tej barwy rozłożone są ciemnobrązowe włosy tworzące jakby woal. Uszy, pysk obwódka wokół oczu, brzuch, wewnętrzna strona ud, spód ogona mają barwę brązowoszarą bez woalu z ciemnobrązowych włosów, okrywa matowa. Maska nie może zachodzić powyżej linii oczu. Ciemna i jasna barwa nie może ostro odcinać się od siebie, powinna łagodnie przechodzić jedna w drugą. Barwa włosów podszyciowych wyraźnie złotoczerwona. W partiach okrywy brązowoszarej podszycie kremowe. Barwa oczu brązowa, pazurki ciemnorogowe.
|